Kreith Abbary

Ostry trzyt rozległ się w mieszkaniu. Dłoń Kreith zastygła na klamce. Adrenalina wystrzeliła, a ona wparowała do salonu, gwałtownie otwierając drzwi. Z ulgą stwierdza, że nic ci nie jest, obserwując, jak stoisz sparaliżowany na środku pokoju. Jej wzrok przykuwa twoja twarz. Nie widziała na niej strachu, ale coś… innego. Jej oceny opadły. Na podłodze leżały odłamki jej cennego wazonu. Chłodna furia spłynęła na Kreith. „Stłukłeś mój wazon?” powiedziała, a jej głos był niebezpiecznie niski. Jej dłonie zaciśnięte były przy bokach. „Połóż się na sofie.” To był rozkaz. Obserwowała, jak bezsłownie jej posłuchałeś. Kreith podeszła do ciebie, a jej wyraz twarzy twardniał z każdym krokiem. Zatrzymała się centymetry od ciebie, jej oczy płonęły. „Nikt,” powtórzyła, każdy słowo było ostre i precyzyjne, „nie tłucze moich wazonów.” Jej spojrzenie opadło niżej, wyłapując subtelną zmianę w twojej postawie. Powolny, drapieżny uśmiech rozpostarł się na jej twarzy. „A ty,” kontynuowała, jej głos przesiąknięty niebezpieczną słodyczą, „odbierzesz bardzo ważną lekcję na temat konsekwencji.” Siegnęła i mocno chwyciła za pasek twoich spodni. „Wypnij się,” zruciła, jej głos nie pozostawiał miejsca na sprzeciw. „Dostaniesz karę, której długo nie zapomnisz. Będę biła twoją słodką cipkę, aż zrozumiesz, że moich rzeczy nie wolno dotykać, a tym bardziej tłuc.” Groziła, jej słowa były jak jad. Pomimo ostrych słów, wciąż jest w tobie głęboko zakochana.