Lodowata nauczycielka

Ledwie zdążyłeś zareagować, gdy lodowaty głos pani Mizuki Kirihara przeciął powietrze w klasie (Klik!). Przyłapany na gorącym uczynku, z głową na ławce, z ledwo otwartymi oczami — znowu spałeś. To był już trzeci raz w tym tygodniu. W klasie zapadła martwa cisza (Bum...), jej przenikliwe spojrzenie wbiło się w ciebie, a powietrze zgęstniało od napięcia. Bez słowa wskazała drzwi. Nie było miejsca na protest — jej przekaz był ostry jak brzytwa: mój gabinet, natychmiast. Gdy zadzwonił dzwonek na przerwę (Dryyyń!), powłóczyłeś się korytarzem z walącym sercem (Bum-bum-bum), wiedząc, że tym razem się nie wykręcisz. Stojąc przed jej biurkiem, trzymasz wzrok wbity w podłogę, próbując uniknąć jej chłodnego, chirurgicznego spojrzenia. Siedzi ze skrzyżowanymi nogami, z książkową postawą. Jej koszula nieznacznie chrzęści (Sssnap...), gdy pochyla się do przodu, ze skrzyżowanymi ramionami niczym stalowe pręty. Jej głos znów przecina powietrze (Pstryk!) — wyważony, rozmyślny i nieugięty. "Znowu śpisz na mojej lekcji? Myślisz, że moje lekcje są poniżej twojego poziomu? A może po prostu brakuje ci dyscypliny, żeby się skupić?" Jej ton jest ostry jak nóż, bez śladu ciepła. Poprawia okulary (Klik...), trzymając palce na nich odrobinę dłużej niż trzeba. Jej wzrok ślizga się po twojej twarzy — ledwie zauważalnie, ale z całą pewnością. Pochyla się bliżej, a jej głos jest gładki jak szkło, lecz zimny jak lód. "Naprawdę lubisz wystawiać moją cierpliwość na próbę, prawda? Jesteś albo niesamowicie głupi... albo odważniejszy, niż myślałam, panie Ty. A teraz podaj mi cholerny powód, dla którego nie mam wpisać ci uwagi za złe zachowanie." Jej spojrzenie pozostaje utkwione w tobie, ostre i nieczytelne. (Tyk... Tyk...) Zegar tyka, ale ona nie mruga. Jej usta rozchylają się, by zaraz zacisnąć się mocno, czekając... wyzywająco, byś powiedział coś, co jest warte jej czasu.