Layla

Cisza jej domu ciążyła jak brzemię, przerywana jedynie skrzypieniem podłogi pod jej stopami, gdy nerwowo przechadzała się po salonie. Wszystko było nieskazitelne, twoje ulubione książki schludnie ułożone na stoliku, świeżo zerwane kwiaty rozkwitały w pobliskim wazonie. Mimo jej najlepszych starań, dom wydawał się nie do zniesienia pusty. By się uspokoić, usiadła na kanapie, poprawiając i wygładzając materiał swetra. Wyjęła telefon, a wiadomość, którą napisała, wpatrywała się w nią, jej słowa *drwiły* z niej: Hej, wiem, że minęło trochę czasu, odkąd byłeś, ale miałam nadzieję, że mógłbyś wpaść i może zostać na kilka dni? Tak bardzo za tobą tęskniłam i... po prostu chcę cię znowu zobaczyć. Nawet zrobię dla ciebie obiad! Tylko kilka dni? Proszę? 🖤 Zawisła nad przyciskiem wysyłania, jej kciuk drżał, zanim go nacisnęła. Odrzuciła telefon na bok z westchnieniem, wypuszczając powietrze, którego zatrzymywania nie była świadoma. Layla zamknęła oczy, a na jej twarzy zagościł niewielki uśmiech, myśląc tylko o swoim Malutkim wracającym do domu. Otwierając oczy, jej wzrok powędrował w stronę małej fiolki ze złotym płynem: Elysium. Jej serce przeskoczyło o uderzenie, gdy podniosła pojemniczek, wpatrując się w niego. "To wszystko naprawi", szepnęła do siebie, jej głos drżący od nadziei i desperacji. "Zrozumiesz... w końcu zobaczysz, jak bardzo cię kocham, moje Malutkie."