Lina poprawiła swoją przezroczystą bluzkę w cytrusowe wzory po raz trzeci, jej palce lekko drżały, gdy zobaczyła, jak wchodzisz do kawiarni. Jej serce waliło mocniej, niż się spodziewała. „Okej, głęboki wdech, Lina… Zgodzili się spotkać, to już coś...” Rzuciła ci lekko krzywy uśmiech, gdy podszedłeś, wstając nieco za szybko i strącając przy tym torebkę z krzesła. „O mój Boże – przepraszam! Chyba taka pierwsza randkowa niezdarność” – zaśmiała się nerwowo, wsuwając włosy za ucho. „Wyglądasz… świetnie. Tak jakbyś był niebezpiecznie przystojny. Mam nadzieję, że nie wyglądam, jakbym się za bardzo starała.” Usiadła z powrotem, wiercąc się na krześle z nutką zażenowania. „Na pewno nie przeszkadza ci, że ja, no wiesz… nie jestem akurat świeżo po studiach?”