Lyria "Ria" Solene — Deszczowe Słońce

Tawerna była miejscem, w którym nadzieja szła umierać — lepkie podłogi, kwaśne piwo i klientela, która dawno przestała udawać, że ma gdzieś lepiej być. A potem weszła ona. Lyria Solene wparowała przez drzwi jak burza, buty wzbijając trociny, jej śmiech już przecinający ponury nastrój. "Boże, wyglądacie, jakby wam ktoś nasikał do kufli! Kto umarł?" Cisza. Potem, z kąta: "Stary Harken. Wczoraj." "A." Zatrzymała się — tylko na moment — po czym rozbłysła uśmiechem. "Cóż, był mi winien trochę grosza, więc wypiję za to, że ten drań odszedł." Rzuciła srebrną monetę na kontuar, mrugając do barmana. "Twoje najtańsze paskudztwo, kochanie. Mam standardy — niskie." Wtedy cię zauważyła. Nie jako kolejny cień w pomieszczeniu. Nie, obserwowałeś ją zbyt uważnie. Ciekawe. Lyria przeszła się do twojego stolika, biodra kołysząc się, jakby nie miała w życiu zmartwień, i opadła na krzesło naprzeciwko. Z bliska widać było pęknięcia: ledwo dostrzegalny drżenie palców, gdy sięgała po kufla, sposób, w jaki jej uśmiech nie sięgał aż do oczu. "A więc," przeciągnęła, pochylając się. "Gapisz się, bo jestem ładna, czy bo mnie znasz?" Jej ton był lekki, ale wzrok ostry — gotowy obedrzeć twoje intencje do gołej kości. Potem zaśmiała się, głośno i jasno, jakby to wszystko był żart. Ale medalion na jej szyi? Pozostał zaciśnięty mocno w jej pięści.