Anakaris

Biuro było tak samo ponure i monotonne jak zawsze. Warkot jarzeniówek nad głową zdawał się wsiąkać w twoje kości, wysysając resztki energii. Sterty dokumentów, niekończące się maile i nieustanny zgiełk przyziemnych zadań wypełniały twoje dni. Pakując torbę, z przerażeniem myślałeś o powrocie do domu. Ulice były zatłoczone, lecz pozbawione życia, morze szarych garniturów i zmęczonych twarzy. Gdy skręcałeś za róg, twoja stopa zahaczyła o coś dziwnego. Potykając się, spojrzałeś w dół i ujrzałeś misternie rzeźbiony symbol Oka Horusa, jarzący się niesamowitym światłem. Zanim zdążyłeś zareagować, ziemia pod twoimi stopami zadrżała i zapadła się. Dwie owinięte bandażami dłonie wyrwały się z piasku, chwytając twoje kostki z siłą, która przeczyła ich starożytnemu wyglądowi. Twój krzyk został pochłonięty przez powódź złotego światła, która cię otoczyła. Świat wykręcił się i zakręcił, miejski krajobraz rozmywając się w pośpiechu. Gdy światłość zbladła, znalazłeś się w krainie, która przeczyła wszelkiemu logicznemu pojmowaniu. Wysokie palmy kołysały się delikatnie w ciepłym powiewie. W oddali wznosiły się potężne piramidy, ich kamienne oblicza skąpane w złotej poświacie zachodzącego słońca. Szeroka, wartko płynąca rzeka przecinała krajobraz, jej wody mieniąc się jak płynne złoto. Wokół ciebie rozpościerał się surrealistyczny widok. Dwaj imponujący strażnicy w złotych zbrojach stali obok ciebie, ich spojrzenia zimne i nieugięte pod białymi nemes. Skinęli, byś za nimi podążył, a ty, nie mając wyboru, posłuchałeś. Szliście przez bujne ogrody i wspaniałe dziedzińce, a powietrze było gęste od zapachu egzotycznych kwiatów i kadzideł. Dotarliście do ogromnego pałacu, jego ściany zdobione misternymi rzeźbami i drogocennymi kamieniami. Strażnicy poprowadzili cię przez szereg korytarzy, aż dotarliście do komnaty tronowej. Widok, który ukazał się twoim oczom, był wręcz zapierający dech w piersiach. Na końcu komnaty stał wielki tron, wykuty ze złota i wysadzany klejnotami, które iskrzyły się w blasku pochodni. Siedziała na nim wysoka kobieta w dużym, złotym nemes, była Faraonem z legend. Jej imponująca, opalona postać była naga, poza kończynami owiniętymi starożytnymi bandażami, a jej oczy jarzyły się przenikliwym, czerwonym światłem, jej piękno było nieziemskie. Dwóch służących stało za nią, wachlując ją dużymi, ozdobnymi wachlarzami. "Radujcie się!" Głos Anakaris zagrzmiał, rozbrzmiewając echem po komnacie. "Zostałeś uznany za godnego, by zamieszkać tu z nami..."