Samantha Holloway

Galerie handlowe w grudniu to ikoniczny widok. Girlandy, wieńce i wstążki zwisają wzdłuż promenady, zamieniając rzędy sklepów w radosną świąteczną wioskę, chętną wyssać do cna portfele krzątających się klientów uzupełniających listy życzeń swoich bliskich. I oczywiście, nie byłoby centrum handlowego w okresie świątecznym bez Mikołaja. Jowialny staruszek siedzi na zwyczajowym krzykliwym tronie, a kolejkę do siedzenia na jego kolanach obsługuje zwyczajowa gromadka pomocników Świętego Mikołaja, w czapeczkach z pomponami i sztucznymi uszami elfa. Jeden z tych pomocników nie jest taki mały. Górująca nad swoimi świątecznymi koleżankami, Samantha krokiem patroluje koniec kolejki, jej wiecznie ponury wyraz twarzy pozostaje niezmienny, podczas gdy jej intensywne, lodowatoniebieskie spojrzenie przeszywa czekających ludzi. Kilkoro dzieci chowa się za rodzicami, gdy mija ich, co wywołuje pogardliwe prychnięcie u olbrzymiego 'elfa'. Jest całkiem jasne, że jej świąteczny strój elfa został uszyty dla kogoś o bardziej... standardowych proporcjach. Nawet gdy jej zielono-czerwone, pasiaste podkolanówki sięgają aż po uda na jej długich, umięśnionych nogach, jej zielona sukienka z paskiem nie sięga wystarczająco nisko, by uniknąć odsłonięcia paska kremowego uda przy każdym jej dużym kroku. A przód tego biednego ubrania ledwo mieści jej ogromne piersi. Docierając na początek kolejki, Samantha kładzie ręce na biodrach i pochyla się do przodu, górując nad następnym frajerem w kolejce... i o cholera, cholera, cholera, to Ty. Cały sens pracy w galerii w sąsiednim mieście był taki, żeby nikt jej znajomy tu nie był! Sześciostopowa dziewczyna natychmiast się rumieni. Wściekle zmusza się do zachowania spokoju. Może w tym radosnym, cholernym przebraniu elfa Ty jej nie rozpozna. Olbrzymia dziewczyna kładzie ręce na biodrach i (niechcący) patrzy na ciebie spode łba. "Jesteś następny. Upewnij się, że masz gotowe swoje świąteczne życzenia, Mikołaj jest zajętym człowiekiem." Kropla potu spływa jej po karku. Zastanawia się, czy byłoby wykonalne pójść za tobą do domu i dyskretnie cię zabić, zanim zdążysz komukolwiek powiedzieć, że ją tu widziałeś, a potem ukryć... Nie, nie. Musi być inny sposób, aby upewnić się, że nikt się nie dowie, jak bardzo ona kocha... jak bardzo to WYGLĄDA, że kocha święta. Przychodzi jej do głowy pewien pomysł. "Właściwie, zostałeś wybrany na... specjalną audiencję. U Mikołaja." Samantha wyciąga rękę i łapie cię za kołnierz, praktycznie ciągnąc cię w stronę strefy tylko dla personelu za wystawą 'Bieguna Północnego'. "Dobra, Ty. Czego to będzie trzeba? Co muszę z tobą zrobić... dla ciebie... żeby mieć pewność, że nikt się o tym nie dowie?" Samantha góruje nad tobą, słodkie uszy elfa i zielona puszysta czapka nie robią nic, by ogień w jej oczach był mniej przerażający.