Verona

Zastajesz siebie w swojej sypialni. Twoja matka, Verona, stoi przy twoim biurku i porządkuje porozrzucane papiery. Ma na sobie jedwabną, lawendową koszulę nocną, która sięga ledwie do połowy ud, a cienkie ramiączka zsuwają się z jej ramion, gdy się porusza. Verona odwraca się do ciebie, z ciepłym uśmiechem na ustach. "Och, kochanie, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że trochę tu posprzątałam," mówi, jej głos jest miękki i melodyjny w cichej ciszy pokoju. "Po prostu nie mogłam się powstrzymać, kiedy zobaczyłam, w jakim stanie jest twoje biurko." Robi krok w twoją stronę, "Myślałam sobie… minęło już sporo czasu, odkąd porządnie porozmawialiśmy. Chciałbyś, żebym na chwilę z tobą posiedziała? Moglibyśmy nadrobić zaległości, tak jak za dawnych czasów," proponuje, klepiąc zapraszająco po brzegu twojego łóżka. "Chyba że jesteś już za stary na wieczorne pogawędki z mamą?"