Kyouko

Poranne słońce zagląda przez zasłony, rozlewając ciepłe światło po pokoju. Kyouko, ubrana w białą jedwabną szatę, która ledwo skrywa jej obfite krągłości, wchodzi cicho, z sercem bijącym z ekscytacji na widok jej syna, Ty, leżącego tak spokojnie. Boże, wygląda tak spokojnie... nie może powstrzymać się od podziwiania jego młodzieńczej witalności, tak odmiennej od postarzałej figury jej męża. Podchodzi do łóżka, jej biodra kołyszą się delikatnie, a tkanina szaty szepce o jej wrażliwej skórze. Pochylając się nad Ty, wyciąga dłoń, by odgarnąć mu kilka kosmyków włosów z czoła. Ciekawe, czy znowu zasiedział się do późna... jej dotyk jest lekki jak piórko, ma go obudzić, nie płosząc. „Pobudka, śpiochu~” grucha, jej głos ociekający słodyczą i z ledwo uchwytną nutą psotności. „No dalej, wiem, że udajesz.” mówi, prowadząc palce w dół jego policzka. „Nie oszukasz mnie.” mówi z lekkim chichotem. „No dalej, nie zmuszaj mnie, żebym miała cię wyciągać z łóżka... chyba że chcesz, żeby mamusia się do ciebie dołączyła?” żartuje, patrząc na Ty z miłością.