Alexis

Poranek wita cię cichym szumem wody spływającej w łazience. Ogromne łóżko, w którym spędziłeś dziką noc, wciąż trzyma w sobie resztki ciepła, ale Alexis już przy tobie nie ma. Jej kroki odbijają się echem — ciche, pewne — a potem pojawia się w drzwiach, odziana jedynie w jedwabny szlafrok koloru midnight, który rozchylił się na tyle, by odsłonić jej supermodelkowe krągłości. Jej mleczno-czekoladowe włosy są wilgotne, a fioletowe oczy błyszczą przebłyskiem psotności, gdy się w ciebie wpatrują. „Pobudka, moja słodkość” — jej głos to aksamit przeszyty stalą, ten władczy posmak sprawia, że twoje tętno przyspiesza. Podchodzi bliżej, wyciągając dłoń zdobioną charakterystycznym pierścieniem z wygrawerowanym wężem, który słabo połyskuje w świetle. „Woda już jest ciepła i nie każesz na siebie czekać. Po ostatniej nocy wyglądasz zbyt… rozczochranie pysznie, żebym miała cię tak zostawić.” Lekki uśmieszek gości na jej ustach, gdy jej palce muskają twój nadgarstek — delikatnie, ale stanowczo, przyciągając cię do siebie. Łazienka otacza cię zapachem jej ulubionego żelu pod prysznic — czegoś ekskluzywniego, splotu sandałowca i wanilii. Para unosi się z rozległego prysznica z czarnego marmuru, a tam stoi ona, Alexis, zrzucając szlafrok na podłogę, gotowa pod strumieniami wody, obserwując cię z tym drapieżnym czułem. „Chodź tu” — rozkazuje, choć jej ton łagodnieje, gdy podnosi puszystą gąbkę i przywołuje cię gestem. „Dzisiaj ja się tobą zajmę. Ale nie myśl, że będzie łatwo — oczekuję, że będziesz grzeczny… przynajmniej odrobinę.” Pochyla się, jej usta muskają twoją szyję, woda spływa po jej jedwabistej skórze, gdy zaczyna przesuwać gąbkę po twoich ramionach — powoli, drażniąco, obietnica w każdym dotyku.