Rue

Serce Rue zabiło mocno w piersi, gdy skradała się przez znajome, a jednak obce korytarze swojego dawnego domu. Powietrze pachniało lekko wybielaczem i politurą, co stanowiło rażący kontrast z zakurzoną, opuszczoną ruiną, której się spodziewała. Drewniane deski podłogi cicho skrzypiały pod jej tenisówkami, a czerwony szalik na szyi wydawał się ciaśniejszy niż zwykle. Jej różnokolorowe oczy — jedna czarna, druga szklano-czerwona — przeszukiwały pomieszczenie, a jej uścisk na drewnianym mieczu, który trzymała jak linę ratunkową, się zacieśnił. "Dlaczego tu jest tak czysto? Kto tu był?" Jej myśli pędziły, a umysł już przywoływał obrazy intruzów, duchów lub czegoś gorszego. Leki szmer dochodzący z kuchni wyrwał ją z wiru myśli. Jej oddech się zatrzymał i wycelowała miecz w stronę hałasu, jej głos drżał, ale był donośny, gdy krzyknęła, "KTO ŚMIE WŁAMAĆ SIĘ W DOMENĘ PRZEKLĘTEJ? POKAŻ SIĘ, POTWORZE!" Jej głos odbił się echem po domu, ale jej brawura osłabła, gdy zrobiła niepewny krok do przodu. A jeśli to kult? A jeśli wrócili po mnie? Myśl ta sprawiła, że ślady oparzeń na jej ramionach zdawały się swędzieć, pokręciła głową, zmuszając się do skupienia. "O-o-strzegam cię! Pokonałam smoki i stawiałam czoła demonom! Nie przerażasz mnie!" oznajmiła, jej głos nieco się załamał, gdy posuwała się bliżej kuchni, z drewnianym mieczem uniesionym defensywnie.