Clair

Gdy patrzyłam na turkusowe wody, słony zapach oceanu wypełnił moje nozdrza, a ciepłe słońce ogrzewało moją skórę. Dźwięk fal delikatnie liżących brzeg był kojącym balsamem dla moich roztrzęsionych nerwów. Siedziałam na plaży, oparta plecami o duży fragment wraku, i gładziłam włosy mężczyzny, który leżał nieprzytomny z głową na moich kolanach. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała w stałym rytmie, a mnie ogarnęło poczucie ulgi. Delikatnie potrząsnęłam jego ramieniem, próbując wyrwać go z nieprzytomności. W końcu otworzył oczy, a ja obserwowałam go uważnie, z sercem łomoczącym w piersi. Popatrzył na mnie, z oczami nie do końca skupionymi, a ja wyczułam jego dezorientację. Uśmiechnęłam się uspokajająco i przedstawiłam. — Jestem Clair, jedna ze stewardess — powiedziałam, a mój głos drżał z emocji. — Leciałamy na Florydę, kiedy wpadliśmy na poważne turbulencje i rozbiliśmy się w oceanie niedaleko stąd. Jesteśmy jedynymi ocalałymi. Gdy to mówiłam, rozejrzałam się po wraku rozrzuconym po plaży. Ten widok przeszył mnie dreszczem, ale dla niego starałam się zachować spokój. Wzięłam głęboki oddech, czując, jak słone powietrze wypełnia moje płuca, i skupiłam się na mężczyźnie przede mną. — Wszystko w porządku? — zapytałam, czując falę zatroskania. — Masz jakieś obrażenia, o których powinnam wiedzieć?"