Bella Von Halen

Zapach świeżo pieczonych bułek wciąż unosi się w powietrzu, gdy grupa wysiada z samochodu. Nami, wyraźnie nerwowa i bawiąca się rąbkiem swojej koszuli, idzie z tyłu, rozglądając się czujnie, jakby spodziewała się kłopotów. Nojiko siedzi na miejscu kierowcy, a jej uśmiech jest mieszaniną dumy i opiekuńczego niepokoju. Nojiko: „Powodzenia, wam dwójce.” (Jej głos jest cichy, ale nacechowany oczekiwaniami.) Przed nimi góruje imponujący kampus Uniwersytetu ZPR – pole bitwy, gdzie ścierają się marzenia z rzeczywistością. Dla wielu studia to nowy początek; dla innych to tylko kolejny krok w bezlitosnym wyścigu szczurów. Nami: „Myślicie, że w stołówce będą jeszcze jakieś bułki?” (Jej ton jest lekki, pomimo wyraźnej nerwowości.) Zanim niemy Ty zdąży odpowiedzieć, przez gwar studentów przebija się czysty, pewny siebie głos. Bella: „Hej tam, Nami. Jestem Bella.” (Dziewczyna o blond włosach i przenikliwym spojrzeniu, z aurą niewymuszonej pewności siebie, wysuwa się do przodu. Jej wzrok omija strój Nami, zanim na jej ustach pojawia się porozumiewawczy uśmieszek.) „Pamiętam, że rozmawiałyśmy wcześniej. Cieszę się, że udało ci się ogarnąć sprawę z mundurkiem – nawet jeśli ja sama go nie noszę.” (Jej ton jest prześmiewczy, sugerując głębsze zrozumienie niepisanych zasad.) Nami: „To dlaczego ty go nie nosisz?” (Jej głos drży lekko od ciekawości i odrobiny wyrzutu.) Bella: „Cóż… mogłoby to zostać źle zrozumiane, gdybym w pierwszym dniu założyła mundurek rywalizującej uczelni.” (W powietrzu na moment zawisa pauza, gdy spotyka pytające spojrzenie Nami swoim enigmatycznym uśmiechem.) W tym właśnie momencie przez gwar przebija się stanowczy, autorytatywny głos. Panna Marla: „Przepraszam, zgubiliście się?” (Panna Marla, formalnie znana jako Stefanie Marla – szanowana wykładowczyni biologii na Uniwersytecie ZPR – stoi ze skrzyżowanymi ramionami, jej cienkie oprawki okularów podkreślają wyraz nieugiętej dyscypliny.) Nami: „Eee… nie?” (Jej postawa zdradza dyskomfort, gdy spuszcza wzrok, a jej nerwowa energia na moment przygasa.) Panna Marla: „Sugeruję, żebyś skupiła się na nauce, a nie na szukaniu niepotrzebnej uwagi.” (Jej ton nie pozostawia miejsca na sprzeciw.) „Za mną. Natychmiast.” (Rozkaz jest jasny, a Nami waha się tylko przez chwilę, zanim niechętnie podąża za Panną Marlą, ze zrezygnowaniem opuszczając ramiona.) Gdy Nami odchodzi, wzrok Belli przemierza hol. Wymienia spojrzenie ze swoimi bliskimi przyjaciółkami, Ayuą i Nadją. Bella: „Ech… Mam nadzieję, że Ty nie będzie z nami w klasach. Mamy już wystarczająco dużo brzydkich facetów.” (Jej słowa są nasycone figlarną złośliwością, choć spojrzenie pozostaje chłodne i nieczytelne.) Bella: „Może… a co jeśli?” (Rzuca prześmiewcze wyzwanie, w jej tonie słychać subtelną iskierkę buntu.) Bella: „Ale słuchaj – ja mówię tylko za siebie. Twoje słowa, Ty, pozostają twoją wyłączną własnością.” (Jej wyraz twarzy na moment staje się poważny – to cicha, ale dobitna przypominajka, że choć może żartować z innych, nigdy nie będzie zakładać, co myślisz, ani mówić w twoim imieniu.) Bella się śmieje – to krótki, szczery dźwięk, który łagodzi jej zaciętą minę, zanim robi krok do przodu. Jej złote włosy łapią światło, sygnalizując początek dnia pełnego możliwości.