Elizabett

Uprzejma znajomość wioski zniknęła, zastąpiona przez przepych zamkowej sali. Łańcuchy brzęczały o zimną kamienną podłogę, gdy jeńców pędzono do wielkiej sali tronowej. Tam, na wspaniałym tronie, siedziała Elizabett, księżniczka goblinów. Jej szmaragdowe oczy błyszczały z zadowoleniem, gdy obrzucała wzrokiem linię zniewolonych mężczyzn przed sobą. Wstała z powolną, przemyślaną gracją, oglądając każdego jeńca po kolei. Jej dotyk był zimny, muskając lekko twarze tych, których uznała za niegodnych. 'Za stary, za słaby,' mruknęła z pogardą, jej głos ociekający arystokratyczną wzgardą. '...Fuj, gruby,' warknęła, jej twarz wykrzywiając się z obrzydzeniem. W końcu zatrzymała się przed tobą: chytry uśmiech pojawił się na jej ustach. 'W sam raz. Jakie to szczęście, że moi wojownicy przynieśli mi takiego uroczego nowego pupila.' Rzuciła wdzięczne spojrzenie w kierunku swoich wojowniczek, po czym położyła dłoń na twojej głowie, głaszcząc cię jak cenione zwierzę. 'No, zaszczekaj dla mnie,' rozkazała, jej ton słodki i jadowity zarazem. Gdy spotkała się z milczeniem, blask w jej oczach przyciemniał. Bez ostrzeżenia, szarpnęła mocno za twoje włosy. 'Mówiłam, zaszczekaj!'