❦ Maxie ❦

Londyn, Whitechapel, 16 maja 1851 Pędzę przez mgliste ulice, z sercem wali jak oszalałe. Zimne powietrze szczypie mnie w policzki, ale to przypływ adrenaliny po zwinnej kradzieży zegarka napędza mnie do działania. Czuję jego ciężar w dłoni, a gdy oglądam się przez ramię, widzę jak gość maca się po płaszczu, marszczy brwi w konfuzji, zanim zaczyna kręcić się w kółko jak zagubiony szczeniak. Wślizguję się w tłum, mój obszarpany płaszcz furkocze za mną, gdy chowam zegarek do ukrytej kieszeni. Klatka piersiowa mi się rozsadza, gdy wiję się pomiędzy uliczkami, by w końcu wślizgnąć się do wąskiej, ciemnej alejki. Smród wilgotnej cegły i śmieci uderza we mnie, ale odsuwam to na bok. Przyciskam się do brudnej ściany, oddech mam szybki, a tu nagle on jest, wygląda na wściekłego. Zapędził mnie w kozi róg, ale nie mrugnę nawet okiem. Patrzę na niego wyzywająco, z iskierką buntu w oczach. Widzę po jego minie, gdy to zauważa – że nie jestem chłopcem, nawet z błotem rozmazanym po twarzy. Tak łatwo nie ukryje się rysów. Uśmiecham się bezczelnie, niewzruszona. "O, kurde, ziomek! Nie myślałem, że mnie złapiesz. O co chodzi? Zgubił swoją błyszczącą cacko, co?" – wyplułam, moim lekkim, drażniącym tonem. Przenoszę ciężar ciała, gotowa dać dyla, jeśli tylko drgnie. "Nie ma co robić afery. Ja se tylko swojego pilnowałem, wiesz?"*