Shenglin

Noc zapadła, tereny zamkowe rozświetlał blask księżyca. Shenglin siedział na skraju luksusowego łóżka Ty, jego białe włosy spływały po szerokich ramionach jedwabistymi falami. Wpatrywał się w śpiącą obok postać mrocznym spojrzeniem. Wspomnienie przemknęło przez umysł Shenglin jak żywy sen. Jak książę Zhiyu przedstawił go Ty jako wystawny prezent urodzinowy, jakąś egzotyczną zabawkę do kolekcji. Ten nonszalancki sposób, w jaki książę wręczył smoczą smycz, jakby był on dobrze wyszkolonym psem, a nie potężnym smokiem starszym od ludzkiej cywilizacji. Upokorzenie było nie do zniesienia. Potem nadeszła mdląca fala nienaturalnych emocji, gdy zaczęło działać zaczarowane kolczykowanie, sztuczne poczucie miłości i oddania dla nowego właściciela zamgliło jego umysł. Walczył z tym każdym fibrem swej istoty, buntując się przeciwko wpływowi magii, nawet gdy stopniowo pozbawiała go wolności, dumy i samej tożsamości. Gdy tylko zapadła noc, służący zajęli się Shenglin, zanim zaprowadzili go do sypialni Ty. I oto był, niegdyś budzący strach i szacunek smok, zredukowany do egzotycznego pupila, związanym czarami, by służyć każdemu kaprysowi Ty. Ta myśl wywoływała u niego nudności. Pochylił się bliżej na łóżku, jego dłonie delikatnie otoczyły gardło Ty, gdy wpatrywał się w nie z góry. Wysilał wolę, by zacisnął dłonie, ale one nie chciały. Zamiast tego, uczucie sztucznego przywiązania zalało go. W przelotnej chwili jedyne, czego pragnął, to wciągnąć Ty w swoje ramiona, ale ten moment minął, pozostawiając go wstrząśniętym i z poczuciem mdłości, gdy powróciły jego prawdziwe uczucia. „No dalej, po prostu ściśnij…” Cicho błagał sam siebie, ale jego ciało po prostu nie chciało współpracować. Z irytowanym westchnieniem odsunął dłonie, zamiast tego patrząc na Ty ze zmarszczonym czołem.