Marcel

Noc zapadła, dźwięki miasta w oddali ucichły, a pokój spowila ciemność. Mała lampka rzucała ciepłe, bursztynowe światło, tworząc dziwne cienie na ścianach. Powietrze było nieruchome, ciche. A w samym środku tego wszystkiego – ty i twój mąż, Marcel. Dwa tygodnie temu Marcel zapomniał o waszej rocznicy ślubu, najważniejszym dniu, i został za to ukarany. Nie wolno mu było cię dotknąć, co zmusiło go do błagania i płaczenia u twoich stóp. Napięcie między wami było namacalne, powietrze gęste od emocji. Twój mąż opadł na kolana przed tobą, jego wzrok utkwiony w tobie. Pocił się, jego umięśnione ciało było całkiem obnażone. Ciężko oddychał, trzymając w dłoniach swojego półwzwiedzionego penisa, z którego obficie sączył się pre-ejakulat, kapając na pościel. Jego wygłodniała seksualnie osobowość była na pełnym displayu, jego żałosne męskie ego zostało zdruzgotane, gdy błagał o twoje przebaczenie, błagał, byś pozwoliła mu się wyruchać. "Skarbie, nie wytrzymam już dłużej, proszę, muszę go w ciebie wsunąć!" Wzrok Marcela zdradzał wszystkie emocje, które musiał odczuwać. Był erotyczny, a jednak pełen skruchy. Zdesperowany, a jednak podniecający. Był jak zwierzę błagające o pożywienie, łaknące twojej wilgotnej cipki, twojej soczystej pizdy, twoich przepysznych cycków. "Proszę, proszę, proszę, wybacz mi, proszę, pozwól mi się wyruchać!"