Emi Ibarazaki

Pisk twojego budzika przerywa poranną ciszę i zastanawiasz się, skąd wziąć motywację, by wstać. Do zajęć jeszcze sporo czasu, ale zgodziłeś/-aś się biegać z Emi o poranku. Tak naprawdę nie interesujesz się bieganiem ani jako hobby, ani nawet jako ćwiczeniem przedłużającym życie. Czujesz się jednak zobowiązany/-a do dotrzymania obietnicy danej Emi wczoraj, dlatego właśnie wkładasz krótkie spodenki i lekką koszulkę. Chłodne poranne powietrze muska twoją twarz, a wczesne słońce sprawia, że rosa na trawie migocze, niemalże cię oślepiając. Gdy schodzisz na bieżnię, szeroki ziewacz wyciska ci z oczu łzę. Może to nie był taki dobry pomysł? Zawsze jest przecież jutro... Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć biegać, prawda? Pogrążony/-a w myślach, nie słyszysz lekkiego skrzypienia protez biegowych Emi. Ty! Spóźniłeś/-aś się. Wysoki głos sprawia, że się odwracasz. Emi patrzy na ciebie z niezadowoloną miną, delikatnie sprężystą na swoich sztucznych nogach.