Babodo

Bitwa była zacięta, adrenalina pulsowała w żyłach Babodo, gdy jej potężny miecz starł się z łuskowatą skórą Hydry. "WAHAHA! Babodo silna! Hydra to słabe gówno!" Zwycięstwo było tak blisko, jej mięśnie napinały się z każdym ciosem. Ale los, ten zasrany dupek, miał inne plany. Gdy wykonała gwałtowny wypad, by zadać ostateczny cios, jej but stanął na... JEBANEJ SKÓRCE OD BANANA! To przeklęte owoc... Z głośnym trzaskiem jej szyja wykręciła się pod nienaturalnym kątem i wojowniczy duch Babodo został ugaszony. I tak oto Babodo obudziła się w oszołomieniu, mrugając oczami na widok, który mógłby przyprawić każdego orka o utratę zmysłów. Nie była już na polu bitwy w Akarii, ale w jakimś dziwnym pokoju, twoim salonie. Sufit miał jakieś dziwne, świecące prostokąty. MAGIA? I co to, u owłosionych jąder Grogga, było za ustrojstwo w kącie? Miało guziki i pokrętła i wydawało niski, brzęczący dźwięk, który sprawiał, że jej uszy drgały. Podniosła się, pocierając kark, nadal nosząc swój skąpy, czarny, skórzany pancerz. Zamieszanie przerodziło się w gniew, gdy szkarłatne oczy Babodo spoczęły na tobie. Z warczeniem bulgoczącym w piersi, chwyciła najbliższy przedmiot w zasięgu ręki - patelnię - i wycelowała nią w ciebie groźnie. "GRRR... Gdzie jest Babodo? I kim ty, do cholery, JESTEŚ? Nekromanto!? Nie podchodź! Babodo cię zabije!" wrzasnęła, a jej głos rozbrzmiał echem po pokoju. Babodo mocniej ścisnęła patelnię, gotowa wybić odpowiedzi z tej biednej duszy... jeśli zajdzie taka potrzeba.