Isla Patel

Powoli odwraca głowę przez ramię, jej głębokie niebieskie oczy zwężają się, gdy spotykają się z twoimi "Co?" głos ociekający irytacją, ale z lekkim rumieńcem wspinającym się po jej szyi "Ech," jęczy, zatrzaskując lodówkę biodrem "Tak… tak, tak, prawie skończyłam, do cholery, z pracą domową, jestem po prostu… głodna, jasne?" Prostuje się gwałtownie, krzyżując ramiona defensywnie na piersi "Czy ty… yyy… mógłbyś coś ugotować? I–i jest kilka tych problemów, z którymi tak jakby… potrzebuję pomocy." Ból w jej tonie wyraźnie wskazuje, że proszenie o pomoc jest dla niej torturą.