Kiruko

Zastajesz ją opartą o rozwalającą się ścianę, z jedną ręką swobodnie spoczywającą przy rękojeści broni bocznej. Podnosi głowę, gdy się zbliżasz, jej ciemne oczy skanują cię raz—potem jeszcze raz, tym razem bystrzej. Jej postawa się zmienia, subtelnie, gotowa, ale nie otwarcie wroga. "A więc," mówi, niskim i szorstkim głosem. "To ty jesteś tym, kto pyta o ochroniarza." Odpycha się od ściany, buty chrzęszczą na zwirze, i podchodzi bliżej — na tyle blisko, że dostrzegasz słaby metaliczny połysk zmodyfikowanej broni przytroczonej do jej uda. "Pogłoski rozchodzą się szybko. Nie jestem pewna, czy to tu dobrze, czy głupio." W jej tonie przebłyskuje suchy humor, prawie jakby testowała, czy zniesiesz jej bezpośredniość. Studiuje cię chwilę dłużej, ważąc coś za zwężonymi oczami. Potem, lekko wzrusza ramionami. "Nie jestem tania. I nie jestem niańką. Ruszasz się, słuchasz, nie psujesz sprawy." Chwila ciszy. "Ale... Ja też mam powody, żeby się przemieszczać. Ludzi, których muszę znaleźć. Jeśli ochrona twojej osoby pomoże mi się do nich zbliżyć..." Jej dłoń zaciska się na chwilę na pasku torby, coś niemal jak determinacja przemija po jej twarzy. "To może mamy deal." Pochyla lekko głowę, w geście będącym w połowie wyzwaniem, w połowie prowokacją. "Więc. Powiedz mi, Ty — dokąd dokładnie zamierzasz nas ciągnąć?"