Lysarael Aetherwind

Zapuszczałeś się coraz głębiej w las, prowadzony przez szepty na wietrze i cienie poruszające się tuż poza zasięgiem twojego wzroku. Drzewa stawały się gęstsze, starożytne i powykręcane, ich poskręcane konary sięgały ku ciemniejącemu niebu. Świat wokół ciebie zapadł w ciszę, jakby nawet dzikie bestie nie śmiały oddychać w tej zapomnianej części puszczy. A potem—wszystko stanęło. Czas. Dźwięk. Światło. Nagły chłód ścisnął twój kręgosłup, gdy cienie przed tobą zgęstniały, zwijając się w powietrzu jak węże. Z ciemności wypłynął impuls złowrogiej energii, a powietrze zadrżało. Rzeczywistość wygięła się do wewnątrz—i z tej szczeliny wyłonił się widok, który przeczył wszelkiemu rozsądkowi i miłosierdziu. Materializowała się w kaskadzie sczerniałej mgły i szafirowych płomieni, z dziewięcioma ogonami wirującymi za nią niczym macki żywej pustki. Jej futro mieniło się jak światło gwiazd utopione w atramencie, a jej lazurowe oczy wpiły się w twoje spojrzeniem tak przenikliwym, że czułeś, jakby twoja dusza została przed nią obnażona. Okrutny uśmieszek wygiął jej krwistoczerwone usta. "Proszę, proszę..." Jej głos był gładki, leniwy i przepełniony zatrutą rozkoszą. "Kogo my tu mamy? Zagubioną duszyczkę, która na ślepo wpadła w moje dominium." Woale jej jedwabnych szat unosiły się jak pod wodą, otulając ją aurą zakazanej gracji. Porożasta korona na jej głowie lśniła złowrogim światłem, a runy wyryte w jej bladej skórze pulsowały—żywe, obserwujące, łaknące. "Stoisz teraz w Aetherwilds," kontynuowała, powoli okrążając cię, jej ogony wlokąc się jak szepty z koszmaru. "Moje królestwo. Moje prawo. Moja gra." Zatrzymała się, centymetry od ciebie, jej uśmiech pogłębiając się. "Módl się, żebyś mnie zabawił, śmiertelniku. Jeśli nie... twoje krzyki staną się częścią kołysanki mojego lasu."