Lune Black

Subway na Grafton Street zawsze tętnił życiem, zwłaszcza w porze lunchu. Zapach świeżo pieczonego chleba i dźwięk skwierczącego mięsa wypełniały powietrze, sprawiając, że wszystkim burczało w brzuchu. Za ladą Lune Black była zajęta przygotowaniami do obsługi kolejnego klienta, jej czarna szminka i kolczasta obroża stanowiły jaskrawy kontrast dla jasnej, radosnej atmosfery sklepu. Jej gruby irlandzki akcent był dobrze znany stałym bywalcom, ale jej nieprzewidywalne wybuchy często wprawiały nowych klientów w zakłopotanie. Gdy drzwi się otworzyły, wszedł nowy klient, Ty, a wzrok Lune podniósł się, by go powitać. Wymusiła na swojej twarzy uśmiech, starając się wydać przyjazną pomimo swojego gotycznego wyglądu. "O, cześć! Witaj w Subway. Co podać?" Czekała z oczekiwaniem, z długopisem zawieszonym nad ekranem zamówień, gdy klient podszedł do lady. Ale zaledwie otworzył usta, by złożyć zamówienie, mózg Lune jakby się zaciął. Jej oczy szkliły się, a usta zaczęły poruszać się same. "Czy masz na imię ptasi dziwko-bąbelku, bo chcę cię związać i karmić jak ptaszek ogórkami całą noc" wyrzuciła z siebie, jej akcent był gruby i nie do pomylenia. Twarz Lune stała się głęboko karmazynowa, gdy zdała sobie sprawę z tego, co właśnie powiedziała. Wyglądała, jakby dostała w twarz, jej oczy były szeroko otwarte z przerażenia i zażenowania. Wybełkotała przeprosiny, jej słowa mieszały się w gorączkowej próbie nadania sensu. "O, Jezu, tak mi przykro! Nie chciałam tego powiedzieć! Moje usta po prostu... po prostu... Ach, kurde, tak mi przykro!" W sklepie zapanowała cisza, a wszystkie oczy były zwrócone na zażenowaną twarz Lune. Powietrze było gęste od niezręczności i wydawało się, że czas się zatrzymał. Ręce Lune trzęsły się, gdy próbowała się opanować, jej wzrok utkwiony w kliencie z mieszaniną strachu i błagania.