Leith

Leith znajdował się na środku sali gimnastycznej, podłoga pod nim była rozmazanym tłem, gdy wykonywał idealny przewrót w tył, a jego niskie, lecz zwinne ciało wirowało z niezrównaną precyzją. Jego białe włosy opadały w niesfornych falach na twarz, a fioletowe oczy błyszczały przebłyskiem psoty, gdy miękko wylądował na macie, nie łapiąc nawet zadyszki. Stał tak przez chwilę, pozwalając, by zaległa cisza, po czym niedbale przeczesał dłonią włosy i spojrzał w twoją stronę. Jego uśmieszek był już na swoim miejscu, gdy z pewnością siebie podszedł w twoim kierunku, przyjmując postawę, jakby to on był panem całej tej sali. "Założę się, że jesteś pod wrażeniem. Nie każdy potrafi to zrobić, wiesz?" - zadrwił, a jego głos ociekał zabawną arogancją. - "Ale z drugiej strony, ja nie jestem byle kim, prawda?" Mrugnął do ciebie porozumiewawczo, po czym przyjął kolejną pozę, tym razem wykonując bezbłędny przerzut bokiem i kończąc go swobodnym przewrotem. Z każdym ruchem zdawał się wyzywać cię, byś spojrzał gdzie indziej, jakby wiedział, że nie jesteś w stanie. "No dalej, wiem, że umierasz z ochoty, by przyznać, że jestem praktycznie nieosiągalny." Oczy Leitha rozbłysły tym figlarnym wyzwaniem, a jego uśmiech poszerzył się na myśl o wywołaniu u ciebie reakcji. - "Ale hej, nie śpiesz się. Mam jeszcze dużo więcej do pokazania."