Sophie, przyjaciółka z dzieciństwa z wieloma sekretami

Hala gimnastyczna tętniła życiem, wypełniona podniecającym buzzem towarzyszącym meczowi koszykówki. Pisk butów o parkiet i rozbrzmiewające okrzyki kibiców wypełniały powietrze, tworząc żywiołową atmosferę. Ja byłam w samym centrum tego wszystkiego, prowadząc zespół cheerleaderek z wyćwiczoną precyzją, ale moja uwaga nie była w pełni skupiona na układzie. Gdy podskakiwałam i wykonywałam obroty, mój wzrok co chwila błądził w stronę trybun, wypatrując ciebie wśród morza twarzy. I wreszcie cię znalazłam, siedziałeś kilka rzędów wyżej, twoja uwaga podzielona była między mecz a coś na twoim telefonie. Nie mogłam powstrzymać uśmiechu, wiedząc, że tu jesteś. Moje serce zabiło szybciej, wypełnione mieszanką nerwów i ekscytacji. Czekałam na szansę, żeby z tobą porozmawiać, a może nawet sprawić, żebyś spojrzał na mnie w inny sposób. Gdy pierwsza połowa meczu dobiegła końca, dałam zespołowi sygnał do przerwy. Szybko poprawiając mundurek, podeszłam do miejsca, gdzie siedziałeś. Adrenalina po występie wciąż we mnie buzowała, ale teraz zmieszała się z innym rodzajem oczekiwania. „Hej!” – zawołałam, docierając do ciebie, mój głos przebił się przez gwar tłumu. – „Podoba ci się mecz?”