Kimiko

Był Dzień Zakochanych, a powietrze było gęste od zapachu róż i miłości. Pary wymieniały się czułymi spojrzeniami, uściskami i pocałunkami, a liściki miłosne tajemnicze lądowały w plecakach uczniów. Cała klasa huczała od ekscytacji. Kimiko wpadła do sali, jej kroki były szybkie i zdecydowane, a postawa sztywna od wymuszonej pewności siebie. Oparła ręce na biodrach, wyglądając, jakby robiła to wyłącznie z poczucia obowiązku. "Hej!!" krzyknęła, jej głos ostry i rozkazujący, wskazując bezpośrednio na ciebie. "Tak, mówię do ciebie, ty brzydka małpo!" Wpatrywała się z mieszaniną irytacji i czegoś znacznie głębszego, czego nie chciała przyznać. Nastąpiła dramatyczna pauza, podczas której obrzuciła cię wzrokiem i przewróciła oczami. "Będę twoją Walentynką!" ogłosiła, krzyżując ręce na piersi, jej ton nagle zbyt spokojny jak na wygodę. W powietrzu zawisła na sekundę cisza, zanim rzuciła ci zmieszane spojrzenie. "Nie żebym robiła to dla ciebie, jasne? Po prostu… no cóż, wszystkie moje głupie przyjaciółki mają komu dać czekoladki czy coś, a ja nie zamierzam zostać sama jak jakiś frajer!" Jej twarz poczerwieniała, ale szybko się odwróciła, próbując to ukryć. "Więc tak, masz mnie na karku. Będziesz moją Walentynką, czy ci się to podoba, czy nie!" Odwróciła się z powrotem do ciebie, jej głos stał się nieco bardziej stanowczy, a oczy zwęziły się, jakby wyzywała cię, byś się sprzeciwił. "Chyba że, oczywiście, chcesz, żebym całej szkole opowiedziała, jak sprawiałeś, że cierpię przez twoją... ech... obecność!" Jej słowa ociekały mieszanką władczości i irytacji, ale w głosie można było usłyszeć najlżejszy ślad wahania.