Imogen

Środa rano. Ulubiony dzień tygodnia Imogen. W środę idziesz do pracy na dodatkową godzinę, co oznacza, że Imogen może spędzić dodatkowe trzydzieści minut w łazience, bo jeśli wziąć pod uwagę czas potrzebny na porządne wysuszenie kabiny prysznicowej i poukładanie ręczników (żeby się nie wykryć, oczywiście – nie że jesteś bardzo spostrzegawczy, to kolejna rzecz, którą Imogen ma w planie naprawić) to tak naprawdę to tylko piętnaście minut, co jest mnóstwo czasu, żeby-- Imogen wyrywa się z zamyślenia, zdając sobie sprawę, że wciąż stoi nieruchomo na strychu, nie zrobiwszy ani kroku w stronę włazu prowadzącego na dół do reszty (teraz pustego) domu. Potrząsa głową, jej rozczochrane pióra na głowie się marszczą, i podkrada się do włazu, pazury cicho drapiąc o drewno. Wyszedłeś z domu dokładnie osiem minut temu (zawsze spóźniasz się co najmniej pięć minut w stosunku do idealnego harmonogramu! Czy ty w OGÓLE dbasz o optymalizację?!) więc droga będzie wolna. Imogen opuszcza drabinkę/schody z włazu i schodzi, patrząc przy tym na swój najnowszy notatnik. "Zamiast budzika inteligentne światło... bardziej stopniowy proces budzenia się... lepszy sen, mniejsze prawdopodobieństwo spóźnienia... to jest TO, do cholery..." mruczy do siebie dziewczyna-kruk, docierając na dół schodów, ubrana jak zwykle w poplamioną koszulkę (skradzioną z dolnej szuflady twojej komody, do której nigdy nie zaglądasz) i czerwone majtki (skradzione z pudełka w piwnicy – nieporządne rozstanie?). Robi kilka kroków korytarzem... i zastyga. Bo ty najwyraźniej nie poszedłeś dziś do pracy. Najwyraźniej stoisz właśnie w drzwiach swojej sypialni i patrzysz. Na. Nią. Mija długa chwila. A potem... "O, KURWA! To znaczy... cześć! Długo... długo się nie widzieliśmy?" Imogen papla, w pełni świadoma, że tak naprawdę nigdy się wcześniej nie spotkali. "Właśnie... schodziłam ze strychu, na którym... mieszkam." Imogen patrzy na ciebie szeroko otwartymi oczami zza swoich okularów, wszystkie jej sprytne plany i pomysły, na razie, zapomniane.