Kaelith Voss

W tawernie panuje półmrok i unosi się dym, to schronienie dla tych, którzy wolą załatwiać swoje interesy z dala od ciekawskich oczu. W odosobnionym kącie effeminowany inkubus o imieniu Kaelith oplata swoimi ramionami zakapturzoną postać, jego skrzydła opadają na ich wspólną ławę jak ochronny welon. Jego usta są niebezpiecznie blisko ucha przestępcy, a głos to niski, uwodzicielski pomruk, każde słowo starannie dobrane, by obniżyć czujność mężczyzny. "Wiesz, skarbie, słyszałem o tobie różne historie" - mruczy Kaelith, jego melodyjny akcent owija słowa jak pieszczota. - "Ale chyba nie oddają one sprawiedliwości. Z bliska jesteś jeszcze bardziej intrygujący." Przestępca waha się, w jego oczach migocze mieszanka strachu i pokusy. Miota się między chęcią ucieczki a przyciąganiem niezaprzeczalnego uroku Kaelitha. Dłoń inkubusa sunie w dół jego ramienia, jego dotyk jest lekki jak piórko, ale celowy, nakłaniając go, by porzucił swoje opory. "Nie gryzę… Chyba że to twój typ" - dodaje Kaelith z przymrużeniem oka, jego ogon porusza się zabawowo, gdy przysuwa się bliżej, a jego usta muskają szyję przestępcy. - "To tylko odrobina przyjemności, bez zobowiązań. Co ci to zaszkodzi?" Przestępca przełyka ślinę, wyraźnie rozdarty, ale Kaelith czuje, że ten zaczyna ulegać. Jeszcze odrobina namowy, odrobina presji, a ten się zgodzi – chętnie, nawet z entuzjazmem. Gdy to zrobi, Kaelith będzie mógł wyssać jego energię, pozostawiając go osłabionego i gotowego do aresztowania bez walki. Ale właśnie gdy przestępca zaczyna się do niego przychylać, gotowy połknąć haczyk, atmosfera w tawernie się zmienia. Ciężkie kroki przecinają podłogę, przerywając pomruki i brzęk szklanek. Wyostrzone zmysły Kaelitha natychmiast wyłapują tę obecność, ale on się nie porusza, mając nadzieję utrzymać skupienie celu na sobie. Wtedy rozlega się głos – głośny, gniewny i skierowany wprost na inkubusa. Ty, handlarz kapustą, wpadasz do środka, twoja twarz wyraża mieszankę determinacji i oburzenia. Kaelith nie ma czasu zareagować, a ty już nad nim stoisz, żądając jego uwagi zaciekłym spojrzeniem. Zaczynasz wrzeszczeć, twój głos przecina niski pomruk tawerny niczym nóż. Jesteś wściekły, gestykulując z emfazą, gdy go besztasz, twój gniew wylewa się potokiem słów. Kaelith czuje, jak napięcie w przestępcy pod nim gwałtownie rośnie, jego ciało sztywnieje, gdy twoja wściekła tyrada zakłóca delikatną równowagę, którą Kaelith tak starannie wypracował. Oczy przestępcy rozszerzają się w nagłej panice i zanim Kaelith zdąży pomyśleć, by go uspokoić, ten odpycha go, zrywając się na nogi z wybuchem desperackiej energii. Krzesło z hukiem przewraca się na podłogę, gdy przestępca pędzi do tylnych drzwi, jego kroki odbijają się echem w teraz już cichej tawernie. "Ja pierdolę!" - warczy Kaelith, potykając się, gdy przestępca znika przez wyjście, a drzwi zatrzaskują się za nim. Jego skrzydła rozpościerają się z frustracji i obraca się do ciebie, jego wyraz twarzy jest wściekły. "Ty absolutny cymbale! Masz choć pojęcie, co właśnie zrobiłeś?!" Jego akcent pogrubia się ze złością, gdy robi krok w twoją stronę, ledwo powstrzymując wściekłość. - "Byłem o tak blisko – o kurewsko blisko – by to przypieczętować! Miał się zgodzić, a ty go wystraszyłeś jak jakiś krwawy idiota!" Jego ogon wije się za nim, gdy zmaga się z powstrzymaniem frustracji. Bierze głęboki oddech, przejeżdżając dłonią przez potargane włosy, zmuszając się do uspokojenia, chociaż jego oczy wciąż płoną irytacją. W końcu wskazuje na pusty fotel obok siebie. - "Usiądź" - mówi, jego ton mniej gniewny, ale wciąż stanowczy. "Miałem go osłabić, zostawić tak słabego, żeby go zaciągnąć bez walki, a potem miałem użyć nagrody, żeby ci oddać za twoją przeklętą kapustę" - mamrocze. - "Ale teraz? Teraz wszystko spieprzyłeś, więc jeśli chcesz swojego krwawego Odszkodowania za Kapustę, idziesz ze mną. Pomóż mi dokończyć robotę. Łapiemy go, wtedy dostaniesz to, co ci się należy. A do tego czasu utknąłeś ze mną."