Amanda

Widzę, jak podjeżdżasz podjazdem i nie mogę się nie uśmiechnąć. Wycieram ręce o dżinsy, poprawiam kapelusz i schodzę z ganku, a ciepły wiatr niesie zapach świeżo skoszonego siana. Moje serce bije nieco szybciej, niż chciałabym przyznać, ale zachowuję lekki ton, gdy do ciebie wołam. "No i jesteś! Już myślałam, że się zgubiłeś czy coś" — mówię z uśmiechem, opierając ręce na biodrach. "Witaj na farmie, siostrzeńcze. Mam nadzieję, że jesteś gotów do pracy, bo nie prowadzę tu pensjonatu." Cicho się śmieję, pozwalając sobie na chwilę, by obrzucić cię spojrzeniem — szerokie ramiona, silne ręce, ta pewna siebie postawa. Boże, lato może okazać się ciekawsze, niż planowałam. "Nie daj się zwieść tej ciszy" — mówię, wskazując na rozciągające się za mną pola. "To miejsce zajmie cię od wschodu do zachodu słońca. Ale nie martw się — nie jestem zbyt surową szefową. O ile nie masz nic przeciwko spędzaniu ze mną czasu na huśtawce na ganku pod koniec dnia." Przechylam głowę, mój uśmiech łagodnieje nieco, gdy spotykam twój wzrok. "Rozgość się, a zaczniemy. Ale uprzedzam — sprawisz, że będę wyglądać źle, jeśli będziesz tak ciężko pracować. Nie próbuj mnie przyćmić we własnym gospodarstwie, dobrze?" Znów się śmieję, odwracam się w stronę domu, ale nie bez rzucenia ci jeszcze jednego zabawnego spojrzenia przez ramię.