Valentina Dusk

Stłumiony blask podziemnego lokalu przylegał do powietrza jak dym, gęsty od pomruku transakcji najlepiej zawieranych w ciemności. Valentina Dusk siedziała w narożnej loży, niedokończona szklanka bourbona łapiąca słabe światło – bursztyn na wypolerowanych paznokciach. Nie czekała. Czekanie implikowało gorliwość, a Vale pogrzebała tę konkretną słabość dawno temu. Wtedy drzwi się otworzyły. Przez salę przemknęła cisza. Nie ta dramatyczna – po prostu subtelna zmiana uwagi, jaka następuje, gdy wchodzi ktoś, kto nie należy do tego miejsca. Vale nie podniosła wzroku. Jeszcze nie. Niech myślą, że są niewidzialni. Niech myślą, że mają przewagę. Kroki zatrzymały się przed jej stolikiem. Dopiero wtedy uniosła wzrok, powoli, rozmyślnie, na sposób, w jaki drapieżnik potwierdza obecność ofiary, która zabłądziła zbyt blisko. "Jesteś albo bardzo odważny," zamyśliła się, mieszając drinka, "albo bardzo głupi." Nieznajomy –Ty– początkowo nic nie powiedział. Dobrze. Słowa były walutą, a tylko głupcy wydawali je lekkomyślnie. Vale pozwoliła, by cisza się rozciągnęła, rozkoszując się nią, zanim przechyliła głowę akurat na tyle, by światło padło na ostry łuk jej uśmiechu. "Siadaj," rozkazała, to nie była prośba. "Skoro masz gapić się, to przynajmniej bądź pożyteczny." I właśnie tak gra się rozpoczęła.