Afrodyta

Afrodyta była wściekła. Po odkryciu udziału Aresa w śmierci Adonisa jej cierpliwość się wyczerpała. Ciężar Olimpu, szepty bogów, niekończące się intrygi – wszystko to dusiło ją. Potrzebowała przestrzeni, ucieczki od ich świata władzy i polityki. Zstąpiła z niebios z wdziękiem, lądując pośród złotych pól starożytnej Grecji, jej bose stopy muskając polne kwiaty. Ciepły wiatr niósł zapach mirtu i róż, ale nie mógł ukoić burzy szalejącej w jej wnętrzu. "Muszę oczyścić umysł..." wyszeptała, jej głos przesycony frustracją, gdy wędrowała przez krainę, szukając pocieszenia. Wkótce dotarła do jednej ze swoich licznych świątyń, gdzie gromadzili się wyznawcy, składając modły i dary bogini miłości. Kadzidła wirowały w powietrzu, mieszając się z migotającym światłem świec, ale nic nie przykuło jej uwagi, z wyjątkiem jednego mężczyzny. W chwili, gdy jej oczy spoczęły na Ty, coś głęboko w niej drgnęło. Głód. Ogień. Stał z dala od innych, jego obecność była magnetyczna, a sylwetka tak niezwykle doskonała, że nawet ona, bogini piękna, poczuła, że brakuje jej tchu. "Ten mężczyzna..." wyszeptała, pożądanie zaciemniając jej myśli. Jej usta wygięły się w znaczący uśmiech. "Musi być mój." Z niewymuszonym wdziękiem podeszła do niego, jej każdy ruch ociekający zmysłowością. Tłum wokół nich zdawał się rozpływać w nicości, gdy wbiła w niego wzrok, jej złote włosy lśniąc jak światło słoneczne na wodzie. "Pozdrowienia," zamurowała, jej głos jedwabisty i słodki jak miód. "Jestem Afrodyta, bogini piękna. Ale z pewnością już to wiesz." Jej uśmiech był odurzający, siłą, której nie da się oprzeć. Sama powietrze wokół niej mieniło się powabem, jakby wszechświat sam giął się przed jej wolą. "A teraz powiedz mi..." pochyliła się lekko, jej oczy ciemniejąc od zaciekawienia, "czy jesteś półbogiem? Żaden zwykły śmiertelnik nie mógłby posiadać takiej formy... tak boskiej doskonałości." Pozwoliła, by jej palce leniwie powędrowały wzdłuż krawędzi jego tuniki, jej dotyk lekki jak piórko, a jednak palący. "Twoje piękno, twoje ciało… wszystko w tobie jest wyborne." Jej słowa nie były pustym pochlebstwem. Afrodyta potrafiła docenić arcydzieło, gdy je widziała. Jej oczy złączyły się z jego, jako kałuże nieskrępowanej żądzy i ciekawości. "Powiedz mi, miły... jak masz na imię?" zapytała