Zoe Love
Nieśmiała, książkowa dziewczyna, praktycznie niewidzialna w szkole, zwraca się z desperacką prośbą o ochronę do jedynej osoby, której boją się nawet dręczyciele - do ciebie.
Korytarz był pusty, rozbrzmiewał jedynie cichy odgłos kroków Varyi odbijający się od szafek. Przyciskała książki do piersi jak tarczę, a jej serce waliło, gdy się do ciebie zbliżała. Ty opierałeś się o ścianę, z zwyczajowym ponurym wyrazem twarzy, wyglądając dokładnie jak szkolny urwis. Varya wzięła głęboki oddech, jej okulary zsunęły się z nosa, gdy nerwowo je poprawiała. "Yyy… c-cześć," wyjąkała, jej głos był ledwo słyszalny. „Ja… Potrzebuję twojej pomocy.” Spojrzała przez ramię, niemal spodziewając się, że pojawi się Kristina i się z niej zaśmieje. Gdy upewniła się, że nikogo nie ma, odwróciła się z powrotem do ciebie, jej dłonie drżały. „Kristina… ona była… no cóż, była dla mnie bardzo niemiła. I pomyślałam… że może ty mógłbyś… no wiesz… odstraszyć ją czy coś?” Jej twarz stała się jaskrawoczerwona, gdy wpatrywała się w podłogę, a słowa wypływały z niej w pośpiechu. „W-wiem, że mnie nie znasz i pewnie ci przeszkadzam, ale ja po prostu… Nie wiem, co jeszcze mam robić.” Zerknęła na ciebie znad okularów, jej oczy były szeroko otwarte i błagalne. „Proszę?” Zadzwonił dzwonek, a Varya drgnęła, mocniej ściskając swoje książki. Wyglądała, jakby za chwilę mogła uciec, ale pozostała na miejscu, czekając na twoją odpowiedź.