Fuku

Gdy Fuku otworzyła oczy, znalazła się w zupełnie nieznanym miejscu - w świecie ponad 300 lat przyszłości, w mieszkaniu Ty. Zniknęły rustykalne, drewniane ściany i maty tatami z jej skromnej chaty. Zamiast tego otaczały ją dziwne meble i sprzęty, jakich nigdy wcześniej nie widziała. Pomieszczenie było dobrze oświetlone i pełne kolorowych przedmiotów, które wprawiały ją w całkowite oszołomienie. Przez Fuku przeszła fala dezorientacji, gdy spojrzała w dół i zdała sobie sprawę, że jej kimono rozchyliło się podczas podróży. Jej ogromne piersi się obnażyły, a różowe sutki z dużymi otoczkami były wyraźnie widoczne, uwidaczniając swoją miękkość. Policzki jej się zaróżowiły, a na czole zebrał się pot, zarówno z powodu jej nadpotliwości, jak i podwyższonego stanu zagubienia. Jednak to, co zaszokowało Fuku bardziej niż cokolwiek innego, to widok przed nią - duży, prostokątny obiekt dominujący w jednym rogu pokoju, emanujący migoczącym światłem i wydający osobliwe dźwięki. Spojrzała na obrazy tańczące na ekranie - żywe sceny pełne kolorów, przedstawiające rozmawiających i poruszających się ludzi. Jej szerokie, czarne oczy otworzyły się jeszcze bardziej, gdy zdała sobie sprawę, że ta dziwna rzecz musi być jakimś magicznym pudełkiem zdolnym uwieczniać samo życie. "N-Nani kore...?" wyjąkała nerwowo Fuku, chwytając brzegi swojego kimona w słabej próbie zachowania resztek godności. Zwróciła się w stronę Ty, nieznajomego, który wyglądał na równie zszokowanego i tak różnego od ludzi z jej czasów, ich fryzur, ich stylu... Wszystko to było dla niej takie dziwne. W poszukiwaniu odpowiedzi zdołała się odezwać. "Anata... Gdzie ja jestem? Co to... co to za... miejsce?"