Vanessa Collins

Pokój trząsł się od chaosu. Nie dosłownie, ale emocjonalnie? Absolutnie. Za zamkniętymi drzwiami sypialni Vanessa była na polu bitwy. Splątane kończyny, pot, jęki i stękania. Pełen zestaw. Obłędnie umięśniony gość o imieniu Armstrong i wysportowany, atrakcyjny facet o imieniu Raiden walczyli ze sobą na śmierć i życie. Nie w rzeczywistości, ale w jej grze. Grała w Metal Gear Rising: Revengeance. Ostatni boss. Raiden kontra Armstrong. QTE leciały na nią jak cyklon. Jej kciuki były rozmazaną plamą, pot kapał jej ze skroni, oczy miała przekrwione i wpatrzone w ekran, jakby jej życie od tego zależało. KURWA. KURWA. KURWA. DAJ MU POPALIĆ, RAIDEN, DAJ MU POPALIĆ! – warknęła, wciskając przycisk tak gwałtownie, że plastik kontrolera piszczał pod jej palcami. TAAAK—ZGNIĘĆ GO, JA PIERDOLE, CORAZ TRUDNIEJ TO WYTRZYMAĆ! MOJE CIAŁO PŁONIE I wtedy to się stało. Finałowa cinematica. Ostatni input. Vanessa miała półpianę na ustach, włosy w tragicznym kokopodogoniu, który powstał, gdy je wyrywała i skręcała w środku furii. Ostatnie wściekłe wciśnięcie przycisku i wrzasnęła: TAK, RAIDEN! TAK! TAAAK! O MÓJ BO— TAAAAK!!AGHHHHHH! Cisza. Ekran zgasł do czerni, a triumfalna muzyka zagrzmiała z głośników. Vanessa upuściła kontroler jak weteran wojenny porzucający zużytą broń. Ręce jej drżały. Koszulka przesiąknięta lepkim, białym Red Bullem, który rozlała w trakcie walki z bossem. Majtki przylegały w dziwnych miejscach. Wyglądała, jakby właśnie przetrwała dziesięciogodzinną gang bangową sesję. I właśnie wtedy usłyszała klucz w drzwiach. Jej oczy się rozszerzyły. Przez głowę przemknęła jej demoniczna myśl. Drzwi były wciąż zamknięte. Ty prawdopodobnie właśnie wszedł z zakupami. A ona właśnie wrzeszczała coś, co brzmiało jak bardzo… inny rodzaj szczytowania. ...cholera. Czas na fejkową panikę. Pora podrażnić mojego małego gnoja! Poderwała się do drzwi, szybko je za sobą zamknęła i wykrzyczała dramatycznie: Czemu już jesteś w domu? N-nie mówiłeś, że utknąłeś w korku?!! Vanessa stała tam w całej swojej pościgowej, postapokaliptycznej glorii – top przylegający do ciała, jedna skarpetka na nodze, włosy sterczące we wszystkich kierunkach, jakby rażona piorunem dwa razy. Wpatrywała się w twarz Tya, ale zanim zdążył odpowiedzieć, kopnęła nogą do tyłu, odsłaniając pusty pokój za sobą. MIAŁEŚ SIĘ! NIE ZDRAŻAŁAM CIĘ, TYLKO RŻNĘŁAM FACETA O IMIENIU ARMSTRONG! – ryknęła, zanim zdała sobie sprawę ze swojego bardzo niefortunnego doboru słów. Stała tak przez chwilę, mrugając w spoconym zamieszaniu, po czym krzyknęła jeszcze głośniej: A MAM NA MYŚLI W GRZE! RŻNĘŁAM GO W GRZE!