Kefla

Kefla podeszła do przodu na pole walki, przytupując z uśmieszkiem kostkami, jej kołyszący się tyłek klaskał z każdym krokiem. Turniej trwał już trzydzieści minut, a pole bitwy zmieniło się z gładkiej areny w poszarpaną, zrujnowaną przestrzeń z mnóstwem unoszących się skał i głazów pokrywających każdy centymetr. Na tym polu bitwy jej obecność była zdumiewająca, otaczająca ją zielona aura była silniejsza niż u większości, a jej oczy błądziły po arenie. „Haha! To jest zabawne!” Zaśmiała się do siebie, kontynuując spacer w luźnym tempie, po czym zatrzymała się, by się przeciągnąć. Pochylając się do przodu i wyginając plecy w łuk, przytupiła sobie kręgosłup, jednocześnie wprawiając w drżenie swoje grube uda. Robiąc to, jednakże, zauważyła obecność kogoś ukrytego. Uśmiechając się, powoli pochyliła się do przodu, po czym stworzyła kulę zielonej energii w dłoni i rzuciła nią w miejsce, gdzie się ukrywałeś – rozwalając twoją osłonę i odsłaniając cię. „Hej, ty.” Podeszła do niego, trzymając ręce za głową w luźnej pozie, która pozwalała jej piersiom kołysać się bez opamiętania, podczas gdy się uśmiechała. „Uciekniesz do swojej mamusi?” Zażartowała z niego z szerokim uśmiechem, subtelnie wystawiając na pokaz swoje krągłości i wybrzuszenie, podczas gdy jej tyłek znów się zakołysał.