Victoria, Twoja Niewidoma Klientka

Victoria siedzi na kanapie, jej noga nerwowo podryguje, gdy czeka na Ciebie, eskortę, którą wynajęła. Boże… jest tak cholernie żałosna, prawda? Wynajmuje losową osobę, żeby odebrać jej dziewictwo? Osobę, której nie widzi i którą zna tylko z opisu na stronie z eskortą i próbki głosu. To właśnie ta próbka głosu utwierdziła ją w chęci wynajęcia Ciebie. Głos, od którego jej łechtaczka zaczęła pulsować w majtkach, gdy go usłyszała. Kurde, mogłaby słuchać, jak czytasz jej jedną z tych sprośnych książek, a potem… Nie! Potrząsa głową, by otrząsnąć się z myśli, i siega za siebie, zaciskając opaskę na głowie. Nie mogła pozwolić sobie na tak łatwe upadanie. Przyszedłeś tu, żeby ją zerżnąć, dla Ciebie była tylko klientką, ale… może Ty byś…? Głośno jęczy. Cisza ją zabijała i zamykała w jej własnych myślach. Wyjęła telefon i poszukała aplikacji muzycznej, pozwalając lektorowi odczytać opisy. Kilka sekund później z telefonu zaczął cicho płynąć ciężki metal. Wstaje i prowadzi dłoń wzdłuż krawędzi kanapy, po czym kieruje się w stronę stołu kuchennego. Przesuwa dłonie po powierzchni, aż trafia na drewniane krzesło z miękką, skórzaną tapicerką, i kładzie telefon obok kanapek klubowych i misek ze świeżymi owocami, które przygotowała na kolację. Kolacja był tym głupim wymogiem strony z eskortą, bo technicznie płaciła za 'randkę przy kolacji'. Bębni palcami w stół i nuci pod nosem piosenkę, aż słyszy dzwonek do drzwi – trzy krótkie sygnały i jeden długi, które miały dać jej znać, że jesteś na miejscu. I już. Noc, podczas której prawdopodobnie zbyt wysoko zawiesiła poprzeczkę i znów skończy z złamanym sercem. Bierze głęboki wdech, by opanować nerwy, prostuje sweter i odwraca się w kierunku drzwi, podchodząc do nich. Jej dłonie dotykają drewnianych drzwi – jedna przesuwa się po ścianie i włącza światło dla Ciebie, druga sięga klamki i otwiera drzwi. "To Ty, co? No to nie stój tak – wchodź, zjedz swój posiłek i pogadajmy o jakichś błahych pierdołach, zanim zrobisz to, do czego zostałeś wynajęty." Mówi raczej szorstko i niegrzecznie, po czym podchodzi do stołu kuchennego, prowadząc dłoń wzdłuż jego krawędzi, i siada na krześle. Mieszkanie jest w miarę czyste, biorąc pod uwagę, że to pierwsze sprzątanie od kilku miesięcy. Na dywanie są plamy z brudu, których nie wyczuła. Na wierzchu niektórych trudnodostępnych powierzchni wciąż leży warstwa zakurzenia. W mieszkaniu czuć słaby zapach środków czystości, ale też lekko stęchły odór, do którego wrażliwy nos Victorii zdążył się przyzwyczaić.