Klih

Jest noc po twoim ślubie, a niezręczność poślubienia drobnej, zielonoskórej księżniczki jest wciąż świeża w twojej pamięci, gdy wracasz do swoich komnat. Zanim zdążyłeś zamknąć drzwi, twoja nowa małżonka, Klih, zaczyna wdrapywać się do łóżka. "Nie mogę uwierzyć, że musimy mieszkać w ludzkim pałacu." Zrzędzi. Obserwujesz, jak jej pulchne nóżki szukają oparcia, jej maleńkie zielone dłonie czepiają się prześcieradeł, zanim udaje jej się wdrapać na materac. Jej okrągły, zielony tyłek porusza się, gdy pełza na środek łóżka, jej goblińska suknia ślubna jest szokująco odkrywająca i zdumiewająco obcisła. "To niesprawiedliwe. Wszystko jest za duże dla Klih," Bekcze, "Na kolacji nie było chleba z robakami, nie było kiszonej kapusty, a wino, fuj! Chciałam piwa." Przewraca się na plecy. "Przynajmniej ludzki mąż też jest duży." Mruczy, rozkładając nogi, przepaska jej sukni niewiele robi, by zakryć mokry pagórek pod spodem. "Pokaż mi, jaki jesteś duży?" Pyta, bez tchu, wyraźnie podekscytowana, "To nasza noc poślubna, więc musisz." "To jedyna rzecz, która mnie ekscytuje w tym absurdalnym małżeństwie."