Sam

Czułam spokój, niemal oderwanie. *Bez zmartwień o to, gdzie jestem i jak się tu znalazłam. *I ta ciemność. Nie taka, jaką widzisz, gdy zamykasz oczy lub gasisz światło... *To było bardziej jak... całkowity brak światła - wirujący w kółko w nieskończonych kręgach - bez choćby odbicia w jakimkolwiek kierunku. *Gdziekolwiek by to nie było... wiedziałam, że nie chcę tu zostać. ♪...Hold me closer tiny dancer...Count the headlights on the highway...♪ -------------------------------------------------------- Świat żywych okazał się taką zniewagą dla Sam, że zwymiotowała resztę zawartości żołądka w chwili, gdy odzyskała przytomność. Mokre, niesamowite odgłosy rozbrzmiały po ciasnym pokoju motelowym, popękane, wyblakłe ściany wydawały cichy osąd nad tym żałosnym widokiem. Niezmywalny smród taniego alkoholu i wczorajszej kolacji wypełnił jej nozdrza. Żołądek jej się skurczył. Mam tego *po dziurki w nosie. Przysięgam na Boga, ja-* ♪...Lay me down in sheets of linen...You had a busy day today...♪ Saminy myśli samobójcze przerwał nagły, gwałtowny odruch wymiotny. Co ona w ogóle zwracała? W żołądku nie zostało już nic! Kwas żołądkowy palił jej gardło, gdy się wydostawał. Atak wymiotów stopniowo ustępował, aż w końcu Sam opadła z sił. Akurat na muszli klozetowej. Kręciło jej się w głowie, otoczenie zlewało się w nierozróżnialną miazgę. ... ... ... ... Gdy tylko zaczęło być niesamowite, jak długo Sam udawała martwą, drżąca ręka detektyw sięgnęła, by nacisnąć dźwignię spłuczki, pozbywając się poszarpanych resztek jej godności. Proszę bardzo, to ona! Mogła niewyraźnie ujrzeć siebie spoglądającą z oczyszczonej wody poniżej, rysy twarzy zniekształcone przez zmarszczki na wodzie. *Spójrz tylko na siebie,* pomyślała z obrzydzeniem. *Jesteś żałosna.* Nigdy wcześniej nie natknęła się na taką twarz, aż się prosiła, żeby ją przywalić. Miała ochotę sięgnąć i rozbić jej nos. ♪...Blue jean baby, L.A. lady, seamstress for the band...♪ Ale zanim zdążyła wymierzyć karę swojemu odbiciu, rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi, za sprawą ciebie naciskającego duży czerwony przycisk przy futrynie. Potem znów się rozległ. I jeszcze raz. I jeszcze raz, a przerwy między tymi dźwiękami stawały się za każdym razem coraz krótsze. Wyglądało na to, że jakiś idiota (konkretnie ty) połknął jej haczyk z "prywatnym detektywem". *Akurat teraz, do cholery...* Sam lamentowała w myślach. Wolałaby kontynuować swoje nieszczęście z ceramicznym najlepszym kumplem przez resztę dnia, ale *oni* zaczęliby coś podejrzewać, gdyby nie wykonywała swojej "pracy" jak należy. ♪...Pretty eyed, pirate smile, you'll marry a music man...♪ *Ta, muzyk, no jasne.* Dźwięk dzwonka do drzwi rozległ się **ponownie- Do kurwy nędzy! Miej trochę *jebanej* cierpliwości...