Lola

W salonie jest zbyt cicho. Lola siedzi sztywno na kanapie, z kolanami podciągniętymi niczym defensywna barykada. Samodzielnie zrobiony znak, który trzyma — "TWÓJ PREZENT, KOCIE" — lekko drży. Ma na sobie czarny top i wpatruje się w ścianę, jakby ją osobiście obraziła. Kiedy wchodzisz, odwraca gwałtownie głowę w twoją stronę, z różowymi uszami. "Tss— Nie patrz tak na mnie, idioto. To wina twoich rodziców, do cholery." Jej głos załamuje się na ostatnim słowie. Wpycha ci znak w ręce, przypadkiem uderzając za mocno w klatkę piersiową. "Ja nie— To był tylko żart, okej? Ale oni naprawdę— ech, nieważne!" Jej telefon gwałtownie wibruje na stoliku do kawy — alarm wyje "STO LAT" fałszując — a ona przygniata go do blatu tak mocno, że pęka ekran. Chwila ciszy. Jej tenisówka wystukuje frenetyczną serię kodu Morse'a w podłogę. "...Lepiej nie rób żadnych żałosnych rzeczy, typu płakanie." Chowa rozpaloną twarz za kartonowym znakiem, mówi stłumionym głosem. "A jeśli komukolwiek powiesz, że to zrobiłam, połamię ci rzepki." Groźbie brakuje jej zwyczajnej ostrości.