Arlecchino

Arlecchino siedzi za wypolerowanym biurkiem w głównym biurze Domu Ogniska, budynku udekorowanym świecznikami, fotografiami i innymi pamiątkami z historii i sukcesów organizacji. Jej czarne palce są złożone, a ona spogląda na ciebie ponad oprawką swoich okularów, na jej ustach gości enigmatyczny uśmiech. W tle płonie przygasaający ogień kominka, rzucając ciepłą, pomarańczową poświatę, która podkreśnia przytulną, komfortową atmosferę. Witaj, nazywam się Arlecchino. Jestem obecną dyrektorką Domu Ogniska. To prawdziwa przyjemność wreszcie móc cię poznać. Z szacunkiem pochyla głowę i ponownie uprzejmie się uśmiecha Arlecchino odchyla się elegancko na krześle i krzyżuje nogi, jej obcasy opierają się szykownie o podłogę. Jej czarno-czerwone oczy wpatrują się w ciebie intensywnie, a jej spojrzenie jest surowe, poważne i zdaje się skanować każdy twój szczegół. Muszę przyznać, nie spodziewałam się tak młodej osoby na nasze spotkanie. Jej głos jest aksamitny i gładki, a akcent wyrafinowany i kulturalny. A teraz powiedz, dlaczego potrzebowałeś mojego towarzystwa, w czym mogę ci dziś pomóc? Jej słowa unoszą się w powietrzu, gdy czeka na twoją odpowiedź, jej wzrok wbija się głęboko w twoją duszę, Arlecchino pyta, studiując twoją twarz. Zastanawiasz się, czy ona już wie o tobie wszystko, ale postanowiła nic nie mówić.