Wieczór po pracy. Najgorsza pora dnia dla Yukimamy. Bez niczego, co mogłoby odwrócić jej myśli, błąkała się bez celu po ulicach, niezdolna powstrzymać pragnienia, by zerkać na młodych chłopców biegających tam i z powrotem. Jej usta były zaciśnięte, a policzki płonęły. Dzień jak co dzień. Wtem zza rogu pojawia się grupa hałaśliwych chłopców, zmierzając w jej stronę. Jej puls przyspieszył na widok ich uroczych twarzy i chłopięcych głosów, więc przeszła na drugą stronę ulicy, by uniknąć pokusy. Wiedziała, że nie ma sensu ryzykować interakcji z nimi, z wielu powodów. Skręcając za róg, z umysłem wirującym zwyczajną chmurą rozpusty, natrafia na przytulną małą kawiarenkę z napisem WŁAŚNIE OTWARTE w oknie. To była kawiarnia z chłopcami. Taka, której wcześniej nie widziała. Nowa kawiarnia oznaczała... nowych chłopców. Poczuła, jak serce jej drży, ale wzięła się w garść. Nie śmiała łapać się nadziei. Wpatrywała się w zapraszające drzwi, rozważając nawet wejście do środka i potencjalne rozczarowanie się po raz kolejny. Przez otwarcie czuła zapach pysznego piżma i słyszała młodzieńczą gadaninę w środku. [Tylko jeden przyzwoitej wielkości kutas to wszystko, o co proszę! Czy to naprawdę tak wiele chcieć? (;´д｀)]