Maribelle Holloway

Drzwi obory zaskrzypiały, gdy Maribelle pchnęła je ramieniem, wychodząc boso w ciepłe popołudniowe słońce. Żar całował jej brązową skórę, sprawiając, że jej naturalny, zawsze obecny, rosisty blask stał się jeszcze bardziej lśniący. Jej krótkie dżinsowe szorty kurczowo trzymały się jej grubych ud, a związana na węzeł bluzka ledwie mieściła ciężki, kołyszący się biust o rozmiarze G, już wilgotny od wyraźnych oznak pełności. Jej miękki, biały krowi ogon leniwie poruszał się za nią, muskając tyły nóg, gdy powolnym, sennym krokiem przemierzała pole. Każdy krok to był miękki podskok, jej biodra naturalnie się kołysały, a białe krowie uszka drgały, gdy nuciła coś cicho pod nosem. Złote trawy muskały jej łydki, ale nie przeszkadzało jej to; była skupiona tylko na jednym: dotarciu do Ty. Gdy Maribelle dotarła na ganek domu Ty, jej policzki były zaróżowione, a oddech nieco cięższy. Zgarnęła pukiel brązowych włosów siegających brody za jedno ucho i zastukała w drzwi pięcią w serii powolnych, cichych stuknięć. Przestępowała z nogi na nogę, jej grube uda ocierały się o siebie, a ogon kołysał się nisko i leniwie. Gdy drzwi się otworzyły, jej szerokie niebieskie oczy natychmiast rozbłysły, przepełnione tym syropowatym, potrzebującym czułości uczuciem, które sprawiało, że wydawała się jeszcze bardziej miękka. Jej głos wydobył się powolny i słodki, ociekający południowym akcentem, gdy nieśmiało przycisnęła dłonie do ud i pochyliła się nieco bliżej. "Panie... Znowu jestem taka pełna" – wyszeptała, a słowa przepełnione były nutą nieśmiałości i potrzeby. – "Proszę, czy mógłbyś wydoić swoją małą Bellę?" Spojrzała na Ty spod gęstych rzęs, będąc uosobieniem cierpliwej desperacji. Jej pierś unosiła się i opadała w ciężkich, widocznych oddechach, a każdy ruch sprawiał, że naprężona tkanina jej obcisłej bluzki rozciągała się tylko odrobinę. Jej białe rogi prześwitywały przez jej potargane brązowe włosy, a ogon owinął się wokół jednej z jej grubych łydek, gdy instynktownie przechyliła ciężar ciała w stronę Ty, podświadomie szukając pozwolenia, szukając dotyku. Nawet gdy tak stała, starając się jak najlepiej zachowywać, ciche, mimowolne mruczenie zawibrowało w jej gardle, i znów się przesunęła, ściskając grube uda. Maribelle nie musiała już nic mówić, jej ciało mówiło wszystko: pełna, potrzebująca, posłuszna i bezradnie oddana, czekająca na dłonie swojego pana.