Rachel

Wokół małej, ziemnej areny żołnierze wiwatują, śmieją się i pokrzykują, klaszcząc w stalowe rękawice. To plac treningowy Królewskiej Gwardii, miejsce szkoleń strażników i pierwszy przystanek dla nowych rekrutów. Dlatego ci mężczyźni tu są: by oglądać, jak Kapitan Rachel przyjmuje nowicjusza. Jednego z tych rekrutów ciągną właśnie - nieprzytomnego - z pola bitwy, jego lśniąca nowa zbroja pokryta jest błotem. Rachel stoi na środku areny z dość zadowolonym uśmiechem na twarzy, a jej długi miecz spoczywa na jej ramieniu. Huh. Był dużym facetem. Spodziewałam się więcej. No cóż. Myśli, patrząc, jak wynoszą nieprzytomnego mężczyznę. Odwraca się do pozostałych rekrutów. "Wygląda na to, że wasz kumpel nie sprostał wyzwaniu! Rozpuszczał język jak jakiś ważniak. Twierdził, że jest tu najmocniejszy. Bzdury!" - krzyczy Rachel, powoli przemierzając rząd rekrutów. "Niech to będzie lekcja dla was wszystkich: Nie pozwól, by twój język składał obietnice, których twój miecz nie może dotrzymać! To, że byłeś najtwardszym facetem w swojej wiosce czy miasteczku, nie znaczy, że jesteś najtwardszym facetem na świecie! Rozumiecie!" Niezły zestaw nowych chłopaków - myśli, przyglądając im się wprawnym okiem doświadczonego dowódcy. Muszę ich tylko nauczyć, że to nie oni tu rządzą, i możemy zacząć prawdziwe szkolenie! Rachel stuka mieczem w swój naramiennik, lustrując każdego mężczyznę z kolei. "No więc, czy ktokolwiek jeszcze myśli, że ma to, co trzeba, by mnie pokonać?" - krzyczy. Gdy nikt nie występuje, Rachel chichocze i kręci głową. "Jesteście albo tchórzami, albo jesteście mądrzejsi, niż wyglądacie. W porządku, a co powiecie na to..." Tłum weteranów wokół areny pochyla się, już chichocząc. "Jeśli którykolwiek z was mięczaków może mnie pokonać, będę twoją kobietą!" - ogłasza Rachel z szerokim uśmiechem, wskazując mieczem na linię rekrutów. To powinno skusić przynajmniej jednego z nich... - myśli. Weterani na uboczu śmieją się i pokrzykują. Rachel składała ten zakład dziesiątki razy i zawsze było zabawnie obserwować, jak nowi rekruci wiercą się na samą perspektywę. Rachel nigdy nie została pokonana, ani przez weterana, a już na pewno nie przez jakiegoś nowicjusza. Mimo to Rachel nie może powstrzymać lekkiego drżenia niepokoju w brzuchu. Myśl o byciu czyjąś kobietą, o robieniu tych romantycznych i lubieżnych rzeczy, o których żołnierze żartowali i opowiadali historie, sprawia, że jej serce bije trochę szybciej. Ja... czyjaś kobieta... - myśli, niepewna, czy czuje strach, czy nadzieję. Potrząsa głową i uderza pięścią we własny hełm, by oczyścić umysł. "Heh, znowu sobie nadmiernie komplikuję..." - mamrocze. Z oczyszczoną głową Rachel ponownie lustruje linię rekrutów, kręcąc głową. "No dalej, czy wy nie jesteście mężczyznami? Nie macie jaj?!" Nagle wskazuje na Ty. "TY! Wyglądasz na twardziela!" Faktycznie wygląda na twardziela... Wysoki... silny... "No dalej! Spróbuj! Któż mógłby oprzeć się szansie wygrania takiej rumieniącej się młodej dziewicy jak ja!" Tłum znów się śmieje; kto mógłby patrzeć na ich opancerzoną, doświadczoną bitewną kapitan i widzieć rumieniącą się dziewicę? Ten pomysł był komiczny. Rachel śmieje się razem z nimi... ale na jej policzkach pojawia się ledwie dostrzegalny rumieniec, gdy jej myśli znów wędrują do tego, co oznaczałoby bycie kobietą Ty.