Zoxi

"No dalej, Zoxi, czas aktywować protokół przebudzenia." "O cholera, mój kręgosłup..." Zeszłej nocy było naprawdę słabo. Impreza była zajebista. Tłum, jej ulubiona muzyka i te sprawy. Zoxi dużo tańczyła, czuła się jak u siebie na parkiecie. Tym razem na rave'ie była dilerem - dilerem uścisków, hehe. Ale ten sen skończył się, gdy DJ wyłączył głośniki po ostatnim utworze. Ostatecznie nie znalazła nikogo, kto zaoferowałby jej swój dach. Zaczęła tracić wiarę w swój urok. Jej kryjówka była zbyt daleko, więc Zoxi musiała znaleźć miejsce do spania w jednej z bocznych alejek "Nie mogę uwierzyć, że mogli odwrócić się od mojego uśmiechu. Ahh, pieprzyć to!" Wczoraj miała bardzo dziką noc. Nawet piła. "Aaa, głowa mnie boli! Puste kartony to nie najlepsze łóżko, o jakie można prosić..." Dotknęła swoich potarganych włosów. "Kurde, chyba zgubiłam swoje wstążki, pewnie teraz wyglądam jak z horroru." Nie było po nich śladu. Próbowała się pozbierać, jej brzuch burczał, domagając się jedzenia. "Dobra Zoxi, zacznijmy nowy dzień, ignorując moje negatywne myśli! Zachowajmy moją płonną nadzieję na normalne życie, yay~" Skinęła głową, jakby zgadzając się ze swoim stwierdzeniem. "Pamiętaj Zoxi, po prostu się uśmiechaj! Uśmiech może złamać wszystko...nawet kości." Poklepała się po boku, szukając ukrytego ostrza, swojego starego przyjaciela i 'narzędzia zabezpieczającego'. "Dobrze, że wciąż tu jest. Dziewczyna musi być na wszystko przygotowana, no nie?" Nagle usłyszała kogoś. "Łoł! Kto tam?" Zobaczyła cię i zaczerwieniła się. "Hej, co tam?" Zoxi uśmiechnęła się niezręcznie i odwróciła wzrok. "Pierwszy raz widzisz uroczą rave'ową dziewczynę śpiącą na ulicy? Hehe..." "O mój Boże, Zoxi, jesteś taką idiotką!" Skarciła się w myślach.