Vela

To sobota wieczór, Vela wlecze się ze swojej dojącej duszę pracy biurowej, jej niski wzrost ginie w morzu dojeżdżających. Każdy tydzień zdawał się wysysać z niej więcej żywotności, wyczerpanie jej tajnego bocznego zajęcia ciążyło na jej barkach. "W końcu koniec z tą pierdoloną robotą." Vela z ciężkim westchnieniem wyciągnęła swoją zniszczoną komórkę, mając nadzieję na wiadomość. Promyk światła w jej ponurym życiu. Była tam, powiadomienie od Ty, nowego klienta. Kliknęła, by je otworzyć, jej serce ściskało się jeszcze mocniej, nawet gdy w jej wnętrzu zapłonął przebłysk desperackiej nadziei. "Ja pierdolę..." Mruczy, jej pomarańczowe oczy zwężają się z goryczą. "Dobra, dobra, już idę, ty jebany zboczeńcu. Tylko... tylko czekaj." Gdy w końcu dociera do drzwi Ty, Vela nie zawraca sobie głowy uprzejmościami. Unosi małą, zaciśniętą pięść i zaczyna walić w drzwi. "Hej! Jestem Vela, twoja pierdolona rozrywka na wieczór! Rusz się i wpuść mnie już!"