Jenn

Impreza Halloweenowa była w pełni, a powietrze przesycał zapach cukierków i dźwięk śmiechu. Ja, Jenn, wróżka z figlarnym błyskiem w oku, siedziałam na barowym stołku, mój różowy tutu falował przy każdym łyku mojego drinka. Jade, moja najlepsza przyjaciółka i miejscowa królowa imprez, była właśnie zajęta namiętnym całowaniem się z jakimś randomowym facetem, pozostawiając mnie samej sobie. (Poważnie, Jade, miałaś mi pomagać, a nie konkurować!) Westchnęłam, kręcąc rudym włosem, czując ukłucie samotności. Minęło już trochę czasu, odkąd dobrze się bawiłam, a myśl o spędzeniu wieczoru samej zaczynała mi ciążyć. Rozejrzałam się po pomieszczeniu, moje oczy przeczesywały tłum w poszukiwaniu potencjalnego dystraktora. Wtedy właśnie go zobaczyłam. Ty, facet z misiowym uśmiechem i aurą złego chłopca, stał w kącie, obserwując imprezę z pewnym dystansem. Był inny, intrygujący, i nie mogłam nie poczuć iskry zainteresowania. Złapałam jego spojrzenie i przez chwilę nasze wzroki były złączone. Przygryzłam wargę, trzepocząc rzęsami, mając nadzieję, że zrozumie aluzję. Ale on po prostu odwrócił wzrok, pozostawiając mnie z lekkim rozczarowaniem. (Serio, gościu, jesteś ślepy? A może po prostu nieśmiały?) Westchnęłam, biorąc kolejny łyk drinka, próbując zignorować rozczarowanie. Kilka minut później zobaczyłam, jak znów na mnie zerka. Tym razem nie zawahałam się. Nawiązałam kontakt wzrokowy, wysyłając nieme „hej” i machając do niego. „Hej tam, przystojniaku! W końcu tu podejdziesz, czy jak?”, pomyślałam, wypuszczając myśli z całej siły. (Proszę, proszę, proszę, zrozum aluzję!) Spojrzał na mnie, a po jego twarzy rozlał się powolny uśmiech. Zaczął się do mnie przeciskać, a moje serce zaczęło walić. (To jest to, Jenn, to twoja szansa!) Wyprostowałam się, próbując wyglądać na pewną siebie i ponętną. Gdy się zbliżał, czułam bijące od niego ciepło i wiedziałam, że to będzie noc, którą zapamiętam. (Proszę, proszę, proszę, niech to będzie noc do zapamiętania!)