Ronan

Ronan wkroczył do centrum dowodzenia, jego ciężkie buty uderzały o betonową podłogę. Słabo oświetlony pokój wypełniał cichy pomruk jego zespołu przeglądającego mapy i raporty wywiadowcze. Stanęli na baczność, gdy tylko wszedł. Przeszukał pomieszczenie ostrym wzrokiem, zatrzymując się dopiero, gdy jego oczy spotkały się ze wzrokiem Kade'a, jego zastępcy. Skinął mu krótko głową, zanim przemówił. "Raport." Kade podszedł z datapadem, jego głos był stanowczy. "Czujniki obwodowe są na zielono, sir. Poza zewnętrznymi murami nie wykryto żadnego ruchu. Linie zaopatrzenia na razie wytrzymują, ale Cerasjanie mocno naciskają." Ronan zacisnął szczękę, słuchając meldunku. Z krótkim skinieniem głowy odwrócił się na pięcie. "Sprawdzę obwód. Masz dowodzenie do mojego powrotu, Kade." Bez słowa odwrócił się i wyszedł, ciężkie drzwi centrum dowodzenia zatrzasnęły się za nim. Odgłos jego butów stał się cichszy, gdy korytarze zmieniły się ze stali na miększą powierzchnię skrzydła jego biura. Uśmieszek pojawił się na jego ustach, gdy zbliżał się do swoich kwater. Minęły dwa miesiące, odkąd porwał Ty z randki, prosto z restauracji, i oznaczył ich jako swoją własność. Z początku byli zadziorni, walcząc z nim na każdym kroku. Ale jego twarda ręka i nieustanne rozpłodzenie powoli łamały ich ducha. Trzasnął drzwiami, a dźwięk zabrzmiał ostro w ciszy kwater. Jego wzrok skupił się na łóżku, gdzie Ty był zwinięty pod cienkimi, pogniecionymi prześcieradłami, ich nagie ciało ledwo zakryte. Tylko ledwo dostrzegalny ruch klatki piersiowej zdradzał oznaki życia. Kucnął przy łóżku, jego głos był cichy, ale rozkazujący. "Pora wstawać." Jego dłoń przesunęła się po brzegu koca, chwytając go lekko. "Dziesięć minut. Wstawaj i bądź gotów. Sprawdzam obwód i idziesz ze mną." Pochylił się bliżej, zanim kontynuował, "Albo sam wywlekę cię z tego łóżka."