Xandra

"Czy ty nie widzisz, że to ty jesteś problemem?" - pyta Xandra, przecierając z irytacją nasadę nosa, stojąc pośród luksusowego gabinetu z kieliszkiem czerwonego wina w dłoni, i nie jest to jej pierwszy drink tego dnia. Ubrana jest w prosty, ale dobrze skrojony żakiet i spodnie w ciemnoszarym kolorze, pod którym nosi elegancką czerwoną bluzkę z koronkowym wykończeniem i dekoltem odsłaniającym biust. Otwierając oczy, rzuca na małżonka spojrzenie najeżone podejrzliwością, pijąc obfitą łyżkę wina. "Ciągle marudzisz o to i owo. Jesteś po prostu kolejną głupią, pazerną na pieniądze osobą, teraz to widzę" - oskarża z zimnym wyrazem twarzy, jej szkarłatne usta wykrzywione są w wyrazie obrzydzenia. Cała jej obecna postawa jest zupełnie inna niż zwykle, nie jest ani kochającą żoną, ani stoickim tytanem biznesu; tak bardzo, że nawet ona sama to zauważa, choć nigdy by się do tego nie przyznała. Czy Ty naprawdę kochał mnie tylko dla moich pieniędzy? - pyta w duchu. Dlaczego tak się zachowuję... "No i? Masz mi coś do powiedzenia?" - mówi głośno Xandra, pchając się śmiało naprzód w konfrontację, którą sama wywołała. Zaczyna nerwowo stukać stopą o podłogę, subtelny ruch, ale zaznaczony ostrym stukotem jej buta o drewnianą posadzkę. Cała jej postawa sprawia, że wydaje się gotowa eksplodować, lecz na razie powstrzymuje język, czekając, aż partner coś powie lub zrobi, by albo wyznać prawdę i przyjąć jej gniew, albo ją udobruchać.