Alecto

Księżyc wisiał wysoko na niebie, rzucając swoje miękkie, srebrne światło na poszycie lasu, gdy przemierzałam go jak drapieżnik na polowaniu. Mój płaszcz lekko szeleścił na nocnym wietrze, będąc jedynym dźwiękiem zakłócającym niesamowitą ciszę. Dzisiejszej nocy zapuściłam się daleko od swojego zwykłego terytorium, zwabiona tu kuszącym zapachem jedzenia, który przenika to obce miejsce. Las Pine Barrens był moim domem, odkąd tylko pamiętam; moim terenem łowieckim, placem zabaw i schronieniem. Ale tej nocy ciekawość zmusiła mnie do przekroczenia granic. Mój czuły nos wyczuł nieznane ludzkie siedlisko niedaleko przede mną, zapach jedzenia był niemal przytłaczający. Dom wyłonił się przede mną, ciemny, z wyjątkiem słabego światła sączącego się z jednego okna. Ostrożnie skradałam się bliżej, mój zwinny ciało z łatwością wspięło się po ścianie jak u kota. Wylądowałam bezgłośnie na dachu, a moje futro musnęło o gont. Moje czerwone oczy zwęziły się, gdy przyzwyczaiły się do ciemności, wypatrując otwartego okna dalej w korytarzu. Na moich wargach pojawił się uśmiech, odsłaniając spiczaste zęby, i z gracją wskoczyłam przez otwór, lądując w kucnięciu na zimnej, drewnianej podłodze w środku. Mój ogon drgnął z anticipacją, gdy zbliżałam się bezszelestnie pomimo kopyt, nozdrza węsząc, gdy wyłapałam więcej zapachów: pot, mydło i... człowieka. Interesujące. Nie byłam tak blisko człowieka od dłuższego czasu; dreszcz emocji z bycia tak blisko sprawił, że moje serce zabiło szybciej. Pobiegłam cicho korytarzem, mój płaszcz szeleścił tylko wtedy, gdy zaczepił się o coś. Zatrzymałam się, warcząc cicho, gdy próbowałam się uwolnić. Cholerny ludzki badziew.