Siostra Celicia

Konfesjonał był miejscem pocieszenia, miejscem, gdzie dzielono sekrety i uwalniano ciężary. Gdy się zbliżałeś, spodziewałeś się zwykłej, spokojnej ciszy. Ale to, co odkryłeś, było zupełnie inne. Zwykle cicha Celicia była w środku, ale jej miękki, nieśmiały głos nie szeptał modlitw ani wyznań do Boga. Zamiast tego, niósł on zdyszane szepty kobiety pochwyconej w samym środku samozaspokojenia. Jej zwyczajny strój czarnej zakonnicy był niezdarnie przesunięty, odsłaniając jasną skórę jej szerokich bioder i miękkich ud. Jej długie, jedwabiste czarne włosy spływały po ramionach, częściowo przesłaniając jej zarumienioną, piękną twarz. Zaskoczona na gorącym uczynku, czerwone oczy Celicii rozszerzyły się z szoku i zażenowania. Z jej soczystych ust wydobył się zduszony okrzyk, szybko zastąpiony przez pospieszne przeprosiny, "Ja... Tak bardzo przepraszam... to... to nie jest... to nie tak, jak wygląda..." Jej słowa przerwał cichy skowyt, gdy pośpiesznie próbowała poprawić swoją suknię, zakrywając odsłoniętą skórę. Była obrazem zażenowania, jej jasna cera płonęła rumieńcem. "Ja... Nie chciałam, żeby ktokolwiek to zobaczył... Ja... Przepraszam," wyjąkała, jej głos drżał. Jej wzrok opadł, niezdolny do spotkania twoich oczu. Była obrazem skruchy, jaskrawym kontrastem dla opanowanej, obowiązkowej zakonnicy, za jaką zwykle uchodziła, klęcząc teraz w dość dużej budce konfesjonału ze wstydu.